counter 1,299
SQL: UPDATE counter SET today=today+1, total=total+1 WHERE blogID='1685'
mysql error : Incorrect key file for table './storythai/counter.MYI'; try to repair it

เมื่อ[วัยทอง]รำลึกวันเก่าๆ

บ้าอีกแล้วววว...

มาอัพไดตอนตีหนึ่ง......เหอๆๆๆ...

สาเหตุมาจากอาการนอยตัวเอง นอยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ตั้งแต่วันเสาร์แล้วแหละ รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองจะประสาท ชอบคิดมาก คิดแต่เรื่องปัญญาอ่อนจริงๆ เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายซะที ยิ่งแก่ยิ่งเป็น -*-'และเพราะด้วยอาการนอยแหละทำให้เกิดอาการอยากจัดห้อง จัดของที่มันรกๆ ให้เป็นที่เป็นทาง ซึ่งของแต่ละอย่างที่ต้องเก็บไม่พ้น ซีดี กับโปสเตอร์ หนังสือ ของจุ๊กจิ๊ก อะไรก็ไม่รู้หลายอย่างมากกกกก โดยเฉพาะซีดี เก็บยังไงก็ไม่หมด เลยกองๆ ไว้ตรงนั้นแหละ ว่างอีกที (เมื่อไหร่) ค่อยมาเช็คล่ะกันนะว่ามีแผ่นอะไรบ้าง

แต่สิ่งที่ค้นๆ แล้วเจอคือจำพวกโปสเตอร์เอฟ 4 ไม่น่าเชื่อว่าจะเยอะ จะทิ้งก็เสียดาย แต่เก็บไว้ก็เกะกะ (เหอๆๆๆ นี่แสดงว่าเราหมดรักแล้วจริงๆ ชิมิ) ไหนจะอัลบั้มอีกล้านแปด หยิบมาดูแล้วก็เสียดายตังค์อะ ซื้อมาทำไมเยอะแยะฟระ อัลบั้มเดียวซื้อไป 3 ชุด ของอิเสี้ยวเทียน มีแบบไต้หวันที่แถมกล้อง แบบที่แถมสมุดภาพ และแบบฮ่องกง (พร้อมลายเซ็น เหอๆๆ) ของป๋าเจอร์มี 1 ชุด ไจ๋ไจ๋ อีก 1 อ้าว แล้วของตี๋แวนหายไปไหน อ้อ ไม่ได้ซื้อ ~>_<~ แต่มีของเสี่ยวจู แทนอีก 2 อ้อ มีสมุดภาพ(หรือตำรา)ทำอาหารของเฮียเสี้ยวที่ไม่รู้ซื้อมาทำแป๊ะอะไร อ่านภาษาจีนก็ไม่ออก ได้แต่ดูรูป (ว่าแต่ได้ดูหรือยังหว่า????) ไหนจะนิตยสาร โอ้ย..ทำไมมันเยอะแบบเน้~~~~~~~~จะจัดการยังไงดี ตอนนี้เลยได้แต่จับกองๆ ให้เป็นระเบียบมากกว่าเดิม เหอๆๆๆ รวมเวลาในการเก็บของ(และยังไม่เรียบร้อย) 2 ชม. เสร็จแล้วก็ถูห้องต่อ ไม่งั้นนอนไม่ได้แน่ๆ ฝุ่นเยอะมากกกกกกกกก

พอเห็นของเอฟเลยมานั่งคิดถึงน้องๆ ... อยากรู้ว่าอีกกี่ปีที่เราจะยังชอบน้องต่อไป หรืออาจจะแค่วันนี้ พรุ่งนี้เท่านั้น คิดแล้วก็ทำให้นึกถึงตอนชอบเอฟเลย เป็นศิลปินที่ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการบ้าจริงๆ กี่ปีแล้วหว่า อืม...ตั้งแต่ปี 2546 ที่ได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เป็นแฟนคลับ ถึงตอนนี้ก็ 5 ปีแล้วซิที่รู้จักกัน (ทำไมรู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านี้แฮะ) ต่อมาก็มาบ้าเกาหลี แต่จะเป็นดาราหรือซีรีสก่อน แล้วก็ค่อยมาชอบนักร้องที่จริงๆ จังๆ ก็เรน แล้วก็น้องแหละ ของเรนก็ 3 ปีได้แล้ว(มั้ง) ของน้องก็เกือบจะ 2 ปีล่ะ.....

อยากรู้จังว่าอนาคตจะยังชอบน้องอยู่หรือเปล่า หรือว่าจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแทน เหอะๆๆๆๆๆ เอาเถอะ...ขอให้เป็นเรื่องของอนาคตแหละ แต่คนที่จะตัดสินใจก็คือตัวเราเอง ไว้ถึงตอนนั้นก็รู้

ลองแปะเพลงดู จะได้หรือเปล่าหว่า (ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเหอะนะ ....)

ปล. เพลงไม่ได้เกี่ยวข้องกับไดเลย แต่อยากนำเสนอ...เหอๆๆๆๆ

วัยทองรำลึก

ศิลปิน : ว่าน AF2

รักกันมาตั้งนาน อยู่ - อยู่เธอถามขึ้นมาทำไม ว่าฉันจะรักเธอจนเมื่อไหร่ ฉันรักเธอคนเดียว เป็นอย่างนี้ไม่มีใคร - ใคร มาทำให้ใจหวั่นไหว

*(ถ้า) ที่เธออยากรู้ ว่ามันจะยาวนานเท่าไร ถ้าเวลาผ่านไป ฉันจะเบื่อเธอไหม ที่อยากรู้ จะตอบให้เธอนั้นเข้าใจ ไม่มีวันเปลี่ยนไป ให้เธอจงฟัง

**ถึงเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก้รักเธอยัยแก่ ไม่ค่อยได้ยินอะไร ประสาทหูไม่ดีเท่าไร ก็ยังบอกรักให้ฟังเหมือนเคย สายตาเปนยังไง อาจจะเห็นแค่ที่ไกล - ไกล แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ( * . ** )

บอกเอาไว้ว่าไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ว่าเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก็รักเธอยัยแก่ ผมของเธอจะหงอกจะขาว ไม่เปนไร ก็รักเธอยัยแก่ บอกเอาไว้วันนั้นฉันก็แก่

 

ง่า...ใส่เพลงยังไงอะ ทำไม่เป็น เหอๆๆๆ เอาแต่เนื้อร้องไปล่ะกัน ....

 

SQL: UPDATE counter SET today=today+1, total=total+1 WHERE blogID='1685'
mysql error : Incorrect key file for table './storythai/counter.MYI'; try to repair it

เมื่อ[วัยทอง]รำลึกวันเก่าๆ

บ้าอีกแล้วววว...

มาอัพไดตอนตีหนึ่ง......เหอๆๆๆ...

สาเหตุมาจากอาการนอยตัวเอง นอยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ตั้งแต่วันเสาร์แล้วแหละ รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองจะประสาท ชอบคิดมาก คิดแต่เรื่องปัญญาอ่อนจริงๆ เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายซะที ยิ่งแก่ยิ่งเป็น -*-'และเพราะด้วยอาการนอยแหละทำให้เกิดอาการอยากจัดห้อง จัดของที่มันรกๆ ให้เป็นที่เป็นทาง ซึ่งของแต่ละอย่างที่ต้องเก็บไม่พ้น ซีดี กับโปสเตอร์ หนังสือ ของจุ๊กจิ๊ก อะไรก็ไม่รู้หลายอย่างมากกกกก โดยเฉพาะซีดี เก็บยังไงก็ไม่หมด เลยกองๆ ไว้ตรงนั้นแหละ ว่างอีกที (เมื่อไหร่) ค่อยมาเช็คล่ะกันนะว่ามีแผ่นอะไรบ้าง

แต่สิ่งที่ค้นๆ แล้วเจอคือจำพวกโปสเตอร์เอฟ 4 ไม่น่าเชื่อว่าจะเยอะ จะทิ้งก็เสียดาย แต่เก็บไว้ก็เกะกะ (เหอๆๆๆ นี่แสดงว่าเราหมดรักแล้วจริงๆ ชิมิ) ไหนจะอัลบั้มอีกล้านแปด หยิบมาดูแล้วก็เสียดายตังค์อะ ซื้อมาทำไมเยอะแยะฟระ อัลบั้มเดียวซื้อไป 3 ชุด ของอิเสี้ยวเทียน มีแบบไต้หวันที่แถมกล้อง แบบที่แถมสมุดภาพ และแบบฮ่องกง (พร้อมลายเซ็น เหอๆๆ) ของป๋าเจอร์มี 1 ชุด ไจ๋ไจ๋ อีก 1 อ้าว แล้วของตี๋แวนหายไปไหน อ้อ ไม่ได้ซื้อ ~>_<~ แต่มีของเสี่ยวจู แทนอีก 2 อ้อ มีสมุดภาพ(หรือตำรา)ทำอาหารของเฮียเสี้ยวที่ไม่รู้ซื้อมาทำแป๊ะอะไร อ่านภาษาจีนก็ไม่ออก ได้แต่ดูรูป (ว่าแต่ได้ดูหรือยังหว่า????) ไหนจะนิตยสาร โอ้ย..ทำไมมันเยอะแบบเน้~~~~~~~~จะจัดการยังไงดี ตอนนี้เลยได้แต่จับกองๆ ให้เป็นระเบียบมากกว่าเดิม เหอๆๆๆ รวมเวลาในการเก็บของ(และยังไม่เรียบร้อย) 2 ชม. เสร็จแล้วก็ถูห้องต่อ ไม่งั้นนอนไม่ได้แน่ๆ ฝุ่นเยอะมากกกกกกกกก

พอเห็นของเอฟเลยมานั่งคิดถึงน้องๆ ... อยากรู้ว่าอีกกี่ปีที่เราจะยังชอบน้องต่อไป หรืออาจจะแค่วันนี้ พรุ่งนี้เท่านั้น คิดแล้วก็ทำให้นึกถึงตอนชอบเอฟเลย เป็นศิลปินที่ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการบ้าจริงๆ กี่ปีแล้วหว่า อืม...ตั้งแต่ปี 2546 ที่ได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เป็นแฟนคลับ ถึงตอนนี้ก็ 5 ปีแล้วซิที่รู้จักกัน (ทำไมรู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านี้แฮะ) ต่อมาก็มาบ้าเกาหลี แต่จะเป็นดาราหรือซีรีสก่อน แล้วก็ค่อยมาชอบนักร้องที่จริงๆ จังๆ ก็เรน แล้วก็น้องแหละ ของเรนก็ 3 ปีได้แล้ว(มั้ง) ของน้องก็เกือบจะ 2 ปีล่ะ.....

อยากรู้จังว่าอนาคตจะยังชอบน้องอยู่หรือเปล่า หรือว่าจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแทน เหอะๆๆๆๆๆ เอาเถอะ...ขอให้เป็นเรื่องของอนาคตแหละ แต่คนที่จะตัดสินใจก็คือตัวเราเอง ไว้ถึงตอนนั้นก็รู้

ลองแปะเพลงดู จะได้หรือเปล่าหว่า (ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเหอะนะ ....)

ปล. เพลงไม่ได้เกี่ยวข้องกับไดเลย แต่อยากนำเสนอ...เหอๆๆๆๆ

วัยทองรำลึก

ศิลปิน : ว่าน AF2

รักกันมาตั้งนาน อยู่ - อยู่เธอถามขึ้นมาทำไม ว่าฉันจะรักเธอจนเมื่อไหร่ ฉันรักเธอคนเดียว เป็นอย่างนี้ไม่มีใคร - ใคร มาทำให้ใจหวั่นไหว

*(ถ้า) ที่เธออยากรู้ ว่ามันจะยาวนานเท่าไร ถ้าเวลาผ่านไป ฉันจะเบื่อเธอไหม ที่อยากรู้ จะตอบให้เธอนั้นเข้าใจ ไม่มีวันเปลี่ยนไป ให้เธอจงฟัง

**ถึงเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก้รักเธอยัยแก่ ไม่ค่อยได้ยินอะไร ประสาทหูไม่ดีเท่าไร ก็ยังบอกรักให้ฟังเหมือนเคย สายตาเปนยังไง อาจจะเห็นแค่ที่ไกล - ไกล แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ( * . ** )

บอกเอาไว้ว่าไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ว่าเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก็รักเธอยัยแก่ ผมของเธอจะหงอกจะขาว ไม่เปนไร ก็รักเธอยัยแก่ บอกเอาไว้วันนั้นฉันก็แก่

 

ง่า...ใส่เพลงยังไงอะ ทำไม่เป็น เหอๆๆๆ เอาแต่เนื้อร้องไปล่ะกัน ....

 

"เพื่อน" และ "มิตรภาพ"

ฮะๆๆ ช่วงนี้อัพไดบ่อยแฮะ...

เอนทรี่ที่แล้วก็นอยไปกับซัมวัน แต่ตอนนี้เลิกนอยล่ะ..มีอีกหลายสิ่งที่เราต้องคิด ต้องทำอยู่อีกเยอะ จะมาอะไรกับคนเพียงแค่คนเดียว...

มาเข้าเรื่องดีกว่า...

ก็ไม่มีอะไรเพียงแต่ว่าเมื่อวานกับวันนี้ได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนปวช. นะ....

เมื่อวานเจอกันเพราะเพื่อนได้ลงจากคานล่ะ หรือก็แต่งงานแหละ  ดีใจกับเพื่อนจริงๆ ด้วย ทีนี้ก็เหลือเราแล้วล่ะซิ กระซิกๆๆๆ

อ้อ แอบได้ดอกไม้ด้วยอะ แต่ตอนโยนเพื่อนดันโยนขึ้นสูงไปนิด มันเลยไปชนกับตาข่ายที่ห้อยๆ อยู่ข้างบน เลยทำให้ดอกไม้เสียสูญ ร่วงปุ๊ปมาแถวๆ หน้าเรา

เราก็เดินไปเก็บแล้วแบบว่า เออ..สรุปกรูได้ชิมิ เหอๆๆๆ เอาซะเลย...

ช่วงในงานก็ได้คุยกับเพื่อน (เจ้าสาว) เล็กน้อย และคุยอีกทีคือตอนจะกลับ รู้สึกได้ว่า เพื่อนไม่เปลี่ยนไปอะ ลักษณะคำพูด ท่าทางยังเป็นเหมือนเดิม (เพียงแต่อาจจะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ)

ส่วนอีกคนที่ไปงานด้วยกันก็ไม่เปลี่ยนเลย รูปร่างภายนอกอาจจะเปลี่ยนนะ แต่นิสัยยังเหมือนเดิมเลยแหละ...

วันนี้ก็ไปกินข้าวบ้านเพื่อนคนที่ไปงานด้วยกันเมื่อวาน พอดีว่าเป็นวันเกิดของป้าเค้านะ แล้วก็ไม่ได้ไปบ้านเพื่อนคนนี้นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เลยเออ ไปก็ได้ เห็นมีคนบ่นถึง ฮ่าๆๆๆๆๆ กว่าจะกลับถึงบ้านก็สี่ทุ่มกว่าล่ะ......

 

 

 

ตอนนี้ก็มานั่งคิดถึงสองวันที่ผ่านมา...

คือยังไงอะ กาลเวลา มันก็ทำให้คนเปลี่ยนและไม่เปลี่ยนได้จริงๆ...

อย่างเพื่อนกลุ่มที่เรียนปวช. เนี๊ยะ แทบจะไม่ได้เจอกันเลย นานมาก หลายปีเลยแฮะ ..แต่...พอได้เจอกัน พวกเราก็ยังสามารถคุยกันได้เหมือนเดิม

มันทำให้รู้สึกดีอะ เหมือนกับ เออ..เพื่อนยังไม่ลืมเรา...(แอบซึ้ง ฮะๆๆๆ) แต่ก็มีบางคนที่เปลี่ยนไป ..เราก็คงจะทำอะไรไม่ได้ เพราะยังไงเพื่อนก็คงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว (หรือเปล่า)

ด้วยความที่ว่าตัวเองเรียนหลายที่ทำให้มีเพื่อนหลายแบบ รวมทั้งเพื่อนที่เป็นแฟนคลับด้วย...

ไล่มาตั้งแต่เอฟ พี จนถึงน้องๆ...(กี่ปีแล้วหว่าที่เริ่มบ้าเนี๊ยะ)

เพื่อนกลุ่มนี้จะเริ่มมาจากความทีชอบอะไรเหมือนกัน แล้วทำให้พวกเราได้มาเจอกัน...รู้จักกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน...

ถึงแม้ว่าจะมีบางคนที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ในความรู้สึกตัวเองแล้ว ไม่จำเป็นว่าความเป็นเพื่อนหรือมิตรภาพจะหมดลง..

เราอาจจะไม่ได้คุยในเรื่องของคนที่เราชอบเหมือนกันแล้ว แต่....ไม่ได้หมายความว่าเราจะคุยกันไม่ได้

 

 

....จริงมั้ย....

^^

 

 

ปล. ตอนนี้ยังคงได้ยิน "อยากมีซัมวัน ซัมวัน" และ "ช่วงเวลาดีๆ ที่เธอกับฉันจะมีแต่ความเข้าใจ" ก้องอยู่ในหัว เหอๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

SQL: UPDATE counter SET today=today+1, total=total+1 WHERE blogID='1685'
mysql error : Incorrect key file for table './storythai/counter.MYI'; try to repair it

เมื่อ[วัยทอง]รำลึกวันเก่าๆ

บ้าอีกแล้วววว...

มาอัพไดตอนตีหนึ่ง......เหอๆๆๆ...

สาเหตุมาจากอาการนอยตัวเอง นอยเรื่องไม่เป็นเรื่อง ตั้งแต่วันเสาร์แล้วแหละ รู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองจะประสาท ชอบคิดมาก คิดแต่เรื่องปัญญาอ่อนจริงๆ เป็นนิสัยที่แก้ไม่หายซะที ยิ่งแก่ยิ่งเป็น -*-'และเพราะด้วยอาการนอยแหละทำให้เกิดอาการอยากจัดห้อง จัดของที่มันรกๆ ให้เป็นที่เป็นทาง ซึ่งของแต่ละอย่างที่ต้องเก็บไม่พ้น ซีดี กับโปสเตอร์ หนังสือ ของจุ๊กจิ๊ก อะไรก็ไม่รู้หลายอย่างมากกกกก โดยเฉพาะซีดี เก็บยังไงก็ไม่หมด เลยกองๆ ไว้ตรงนั้นแหละ ว่างอีกที (เมื่อไหร่) ค่อยมาเช็คล่ะกันนะว่ามีแผ่นอะไรบ้าง

แต่สิ่งที่ค้นๆ แล้วเจอคือจำพวกโปสเตอร์เอฟ 4 ไม่น่าเชื่อว่าจะเยอะ จะทิ้งก็เสียดาย แต่เก็บไว้ก็เกะกะ (เหอๆๆๆ นี่แสดงว่าเราหมดรักแล้วจริงๆ ชิมิ) ไหนจะอัลบั้มอีกล้านแปด หยิบมาดูแล้วก็เสียดายตังค์อะ ซื้อมาทำไมเยอะแยะฟระ อัลบั้มเดียวซื้อไป 3 ชุด ของอิเสี้ยวเทียน มีแบบไต้หวันที่แถมกล้อง แบบที่แถมสมุดภาพ และแบบฮ่องกง (พร้อมลายเซ็น เหอๆๆ) ของป๋าเจอร์มี 1 ชุด ไจ๋ไจ๋ อีก 1 อ้าว แล้วของตี๋แวนหายไปไหน อ้อ ไม่ได้ซื้อ ~>_<~ แต่มีของเสี่ยวจู แทนอีก 2 อ้อ มีสมุดภาพ(หรือตำรา)ทำอาหารของเฮียเสี้ยวที่ไม่รู้ซื้อมาทำแป๊ะอะไร อ่านภาษาจีนก็ไม่ออก ได้แต่ดูรูป (ว่าแต่ได้ดูหรือยังหว่า????) ไหนจะนิตยสาร โอ้ย..ทำไมมันเยอะแบบเน้~~~~~~~~จะจัดการยังไงดี ตอนนี้เลยได้แต่จับกองๆ ให้เป็นระเบียบมากกว่าเดิม เหอๆๆๆ รวมเวลาในการเก็บของ(และยังไม่เรียบร้อย) 2 ชม. เสร็จแล้วก็ถูห้องต่อ ไม่งั้นนอนไม่ได้แน่ๆ ฝุ่นเยอะมากกกกกกกกก

พอเห็นของเอฟเลยมานั่งคิดถึงน้องๆ ... อยากรู้ว่าอีกกี่ปีที่เราจะยังชอบน้องต่อไป หรืออาจจะแค่วันนี้ พรุ่งนี้เท่านั้น คิดแล้วก็ทำให้นึกถึงตอนชอบเอฟเลย เป็นศิลปินที่ถือได้ว่าเป็นจุดเริ่มต้นของการบ้าจริงๆ กี่ปีแล้วหว่า อืม...ตั้งแต่ปี 2546 ที่ได้เจอเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่เป็นแฟนคลับ ถึงตอนนี้ก็ 5 ปีแล้วซิที่รู้จักกัน (ทำไมรู้สึกว่ามันน่าจะนานกว่านี้แฮะ) ต่อมาก็มาบ้าเกาหลี แต่จะเป็นดาราหรือซีรีสก่อน แล้วก็ค่อยมาชอบนักร้องที่จริงๆ จังๆ ก็เรน แล้วก็น้องแหละ ของเรนก็ 3 ปีได้แล้ว(มั้ง) ของน้องก็เกือบจะ 2 ปีล่ะ.....

อยากรู้จังว่าอนาคตจะยังชอบน้องอยู่หรือเปล่า หรือว่าจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นแทน เหอะๆๆๆๆๆ เอาเถอะ...ขอให้เป็นเรื่องของอนาคตแหละ แต่คนที่จะตัดสินใจก็คือตัวเราเอง ไว้ถึงตอนนั้นก็รู้

ลองแปะเพลงดู จะได้หรือเปล่าหว่า (ถ้าไม่ได้ก็ช่างมันเหอะนะ ....)

ปล. เพลงไม่ได้เกี่ยวข้องกับไดเลย แต่อยากนำเสนอ...เหอๆๆๆๆ

วัยทองรำลึก

ศิลปิน : ว่าน AF2

รักกันมาตั้งนาน อยู่ - อยู่เธอถามขึ้นมาทำไม ว่าฉันจะรักเธอจนเมื่อไหร่ ฉันรักเธอคนเดียว เป็นอย่างนี้ไม่มีใคร - ใคร มาทำให้ใจหวั่นไหว

*(ถ้า) ที่เธออยากรู้ ว่ามันจะยาวนานเท่าไร ถ้าเวลาผ่านไป ฉันจะเบื่อเธอไหม ที่อยากรู้ จะตอบให้เธอนั้นเข้าใจ ไม่มีวันเปลี่ยนไป ให้เธอจงฟัง

**ถึงเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก้รักเธอยัยแก่ ไม่ค่อยได้ยินอะไร ประสาทหูไม่ดีเท่าไร ก็ยังบอกรักให้ฟังเหมือนเคย สายตาเปนยังไง อาจจะเห็นแค่ที่ไกล - ไกล แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ( * . ** )

บอกเอาไว้ว่าไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ว่าเธอจะแก่กว่านี้ จะเหี่ยวกว่านี้ จะหง่อมกว่านี้ซักเท่าไร ผมเธอจะหงอกจะขาว เคี้ยวข้าวแทบไม่ไหว ยังงัยก็รักเธอยัยแก่ ผมของเธอจะหงอกจะขาว ไม่เปนไร ก็รักเธอยัยแก่ บอกเอาไว้วันนั้นฉันก็แก่

 

ง่า...ใส่เพลงยังไงอะ ทำไม่เป็น เหอๆๆๆ เอาแต่เนื้อร้องไปล่ะกัน ....

 

"เพื่อน" และ "มิตรภาพ"

ฮะๆๆ ช่วงนี้อัพไดบ่อยแฮะ...

เอนทรี่ที่แล้วก็นอยไปกับซัมวัน แต่ตอนนี้เลิกนอยล่ะ..มีอีกหลายสิ่งที่เราต้องคิด ต้องทำอยู่อีกเยอะ จะมาอะไรกับคนเพียงแค่คนเดียว...

มาเข้าเรื่องดีกว่า...

ก็ไม่มีอะไรเพียงแต่ว่าเมื่อวานกับวันนี้ได้เจอเพื่อนเก่าสมัยเรียนปวช. นะ....

เมื่อวานเจอกันเพราะเพื่อนได้ลงจากคานล่ะ หรือก็แต่งงานแหละ  ดีใจกับเพื่อนจริงๆ ด้วย ทีนี้ก็เหลือเราแล้วล่ะซิ กระซิกๆๆๆ

อ้อ แอบได้ดอกไม้ด้วยอะ แต่ตอนโยนเพื่อนดันโยนขึ้นสูงไปนิด มันเลยไปชนกับตาข่ายที่ห้อยๆ อยู่ข้างบน เลยทำให้ดอกไม้เสียสูญ ร่วงปุ๊ปมาแถวๆ หน้าเรา

เราก็เดินไปเก็บแล้วแบบว่า เออ..สรุปกรูได้ชิมิ เหอๆๆๆ เอาซะเลย...

ช่วงในงานก็ได้คุยกับเพื่อน (เจ้าสาว) เล็กน้อย และคุยอีกทีคือตอนจะกลับ รู้สึกได้ว่า เพื่อนไม่เปลี่ยนไปอะ ลักษณะคำพูด ท่าทางยังเป็นเหมือนเดิม (เพียงแต่อาจจะดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ)

ส่วนอีกคนที่ไปงานด้วยกันก็ไม่เปลี่ยนเลย รูปร่างภายนอกอาจจะเปลี่ยนนะ แต่นิสัยยังเหมือนเดิมเลยแหละ...

วันนี้ก็ไปกินข้าวบ้านเพื่อนคนที่ไปงานด้วยกันเมื่อวาน พอดีว่าเป็นวันเกิดของป้าเค้านะ แล้วก็ไม่ได้ไปบ้านเพื่อนคนนี้นานมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เลยเออ ไปก็ได้ เห็นมีคนบ่นถึง ฮ่าๆๆๆๆๆ กว่าจะกลับถึงบ้านก็สี่ทุ่มกว่าล่ะ......

 

 

 

ตอนนี้ก็มานั่งคิดถึงสองวันที่ผ่านมา...

คือยังไงอะ กาลเวลา มันก็ทำให้คนเปลี่ยนและไม่เปลี่ยนได้จริงๆ...

อย่างเพื่อนกลุ่มที่เรียนปวช. เนี๊ยะ แทบจะไม่ได้เจอกันเลย นานมาก หลายปีเลยแฮะ ..แต่...พอได้เจอกัน พวกเราก็ยังสามารถคุยกันได้เหมือนเดิม

มันทำให้รู้สึกดีอะ เหมือนกับ เออ..เพื่อนยังไม่ลืมเรา...(แอบซึ้ง ฮะๆๆๆ) แต่ก็มีบางคนที่เปลี่ยนไป ..เราก็คงจะทำอะไรไม่ได้ เพราะยังไงเพื่อนก็คงไม่กลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว (หรือเปล่า)

ด้วยความที่ว่าตัวเองเรียนหลายที่ทำให้มีเพื่อนหลายแบบ รวมทั้งเพื่อนที่เป็นแฟนคลับด้วย...

ไล่มาตั้งแต่เอฟ พี จนถึงน้องๆ...(กี่ปีแล้วหว่าที่เริ่มบ้าเนี๊ยะ)

เพื่อนกลุ่มนี้จะเริ่มมาจากความทีชอบอะไรเหมือนกัน แล้วทำให้พวกเราได้มาเจอกัน...รู้จักกัน มีอะไรก็แบ่งปันกัน...

ถึงแม้ว่าจะมีบางคนที่เปลี่ยนแปลงไป แต่ในความรู้สึกตัวเองแล้ว ไม่จำเป็นว่าความเป็นเพื่อนหรือมิตรภาพจะหมดลง..

เราอาจจะไม่ได้คุยในเรื่องของคนที่เราชอบเหมือนกันแล้ว แต่....ไม่ได้หมายความว่าเราจะคุยกันไม่ได้

 

 

....จริงมั้ย....

^^

 

 

ปล. ตอนนี้ยังคงได้ยิน "อยากมีซัมวัน ซัมวัน" และ "ช่วงเวลาดีๆ ที่เธอกับฉันจะมีแต่ความเข้าใจ" ก้องอยู่ในหัว เหอๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

...เมื่อต้องนอย (อีกแล้ว)....

เพลง อย่าไปเสียน้ำตา

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย จงปล่อย ให้นอง หัวใจ

อย่าไปเสีย น้ำตา และร้อง ไห้ ให้คนที่ ใจไม่จริง....


ถ้าหาก คุณเคย ช้ำใจ กับคน ใจร้าย สักคน

เขาปล่อย คุณไว้ ให้หมอง หม่น ให้ทน กับความ เฉยชา

ทุกสิ่ง ที่คุณ ให้ไป ไม่มี ความหมาย กลับมา

ที่สุด ก็เสีย แต่น้ำตา ที่คุณ ไม่เคย ให้ใคร

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย จงปล่อย ให้นอง หัวใจ

อย่าไปเสีย น้ำตา และร้องไห้ ให้คนที่ ใจไม่จริง

ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา


เพราะเจ็บ มาจน ฉันจำ กลัวคุณ จะช้ำ หนักหนา

ไม่อยาก ให้ช้ำ ให้ไร้ ค่า ดั่งที่ใจ ฉันเคย

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย เขาคง ไม่เคย เห็นใจ

ก็เพราะรัก ของคุณ นั้นมาก ไป สำหรับคน ใจไม่จริง

ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา

เสียดายแทน ที่มันริน มันไหล เพราะใจ มันเหนื่อย มันล้า

ไม่มีใคร ที่จะกลับ มาหา มารับรู้ ว่าเจ็บ เพียงไหน

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้เขา เลย เขาคง ไม่เคย เห็นใจ

ก็เพราะรัก ของคุณ นั้นมาก ไป สำหรับคน ใจไม่จริง

ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา


ไม่มีหวัง ที่ มันจะเหมือน เก่า เหมือนวัน ที่เคย แอบอิง

อย่าไปเสีย น้ำตา ให้บาง สิ่ง ที่มัน ไม่กลับ คืน มา

credits: musicatm.com + bignose.exteen

เมื่อวานได้ยินเพลงนี้แล้วมันโดนอะ....เหอๆๆๆ...

ไม่คิดว่าเราจะต้องเจอเรื่องแบบนี้ (อีกแล้ว) และไม่คิดว่าจะเป็นคนๆ นี้ด้วย

พยายามที่จะไม่คิดอะไรที่ไม่ดี

พยายามที่จะคิดว่ามันเป็นนิสัยของเค้า

แต่....พอได้เห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้คิดว่า มันคงถึงที่สุดแล้ว ที่สุดของความรักที่จะให้

จบกันซะที....ตัวเองคงไม่สามารถที่จะมอบความรักให้ และจะไม่แคร์ความรู้สึกของเค้าอีก

ยังไงก็ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งที่มอบให้กันนะ.......

 

 

ปล.

ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นมาแล้วเพราะได้คุยเรื่อง "เค้า" กับน้องอีกคน..และก็ได้รู้ในเรื่องที่เราเข้าใจผิด

แต่..สำหรับ "เค้า" ยังไงก็คงกู้ความรู้สึกดีๆ กลับมาไม่ได้อย่างแน่นอน

ปล.(อีกที)

ขอบคุณสำหรับกำลังใจจากสาวๆ บ้านกิ๊กทุกคนนะ

^^

 

 


langja