lloll~LovE NeVeR EnDinG~lloll
~~เรื่องน้องและชีวิตของตัวเอง~~
เหอะๆๆๆ ไม่ได้เข้ามาเขียนไดนานมากกกกกกกกกกก....
ตั้งใจจะเขียนตอนดูคอนโอน้องซะหน่อย แต่ก็นะ หลังคอนต้องอบรมแถมงานก็เยอะ ทำโอทีด้วย
ไปๆ มาๆ ก็ลืมไปเลย ....-*-'
ครั้งนี้ตั้งใจจะมาเขียนเรื่องน้องเหมือนเคย แต่ก็อีกนะ เจอเรื่องงานเข้าไป ทำเอาร้องไห้น้ำตาหมดไปหลายปี๊ป
ทั้งก่อนน้องมา และพอน้องไปก็เจออีก....จนกระทั่งวันนี้....มันเกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา....ความรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าหรือมีประโยชน์กับงานเลย และรู้สึกว่าเป็นเพราะเราเป็นต้นเหตุหรือเปล่าที่ทำให้หัวหน้าเราต้องเครียด ถึงขนาดกินไม่ได้นอนไม่หลับ และมีความคิดที่จะลาออกจากงาน แต่ตอนนี้พี่เค้ารู้สึกดีแล้ว กลับกลายเป็นว่าตัวเองกลับรู้สึกแย่แทน........
อย่างตอนเย็นวันนี้ พี่เค้าต้องไปรายงานเรื่องเงินๆ ทองๆ กับไอผู้ใหญ่ที่มันทำตัวมีปัญหา (หรือตัวต้นเหตุที่คอยป่วงชีวิตชาวบ้านเค้า) และเราซึ่งเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง พี่เค้ากลับไม่ได้เรียกเราเข้าไป แต่เรียกน้อง (ซึ่งมาช่วยทำข้อมูลกับเราตอนที่มีปัญหา) และพี่ที่เป็นกรรมการอีกคนไปด้วย (พอดีว่าเดินไปห้องน้ำด้วย กลับอีกทีเค้าก็ไม่อยู่ห้องกันล่ะ) พอหลังจากชี้แจง ก็โดนกลับมาแก้ข้อมูลอีกเล็กน้อย เราก็แบบเออ..เมริงจะให้กรูทำอะไรก็บอกมา แต่บางเรื่องเราไม่ขอทำนะ เพราะมัน "ไร้สาระ" มาก ขอบอกเลยนะว่า ตัวเองรับผิดชอบในสิ่งที่ทำอยู่แน่นอน โดยเฉพาะเรื่องเงิน ไม่ต้องห่วงว่าจะยักยอกเงินเอาเข้ากระเป๋าตัวเองหรอกนะ อย่าคิดว่าคนอื่นจะมีนิสัย หรือสันดานเหมือนคุณ ตอนคุณเป็นหัวหน้าก่อนจะขึ้นมาเป็นผู้ช่วย คุณทำอะไรไว้อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ และขนาดเป็นผู้ช่วยแล้วก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมอีก
แล้วอีกเรื่องที่ทำให้รู้สึกคือ งานที่เราควรจะรู้หรือไปประชุม กลับไม่ได้ไปหรือไม่ได้ทำ ทั้งๆ ที่เราทำงานในตำแหน่งนี้ เราก็ควรจะรับรู้บ้าง แต่กลายเป็นว่าทุกวันนี้ทำงานที่ไม่เกี่ยวกับตำแหน่งตัวเองเลย ถ้าเป็นงานก่อนหน้านั้น มันยังมีงานออกมาเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง
ยิ่งคิดยิ่งเครียด(ว่ะ)...อยากลาออกไปทำงานที่อื่น ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...
อยู่เหมือนคนไร้ค่าแบบนี้ จะอยู่ทำไมอะ (เขียนแล้วก็คิดถึงน้องอีกคนที่มาทำงานในตำแหน่งเรา
เพราะเค้าก็โดนคล้ายๆ กันคือ หัวหน้า(เก่า)ไม่เอางานให้ทำ ทั้งๆ ที่งานนั้นน้องเค้าต้องเป็นคนทำ)
เฮ้อ~พิมพ์ๆแล้ว น้ำตาพาลจะไหล...
ไม่อยากซีเรียส ...
ขอพิมพ์เรื่องน้องหน่อยเหอะ นึกถึงน้องแล้วเผื่อจะดีขึ้น...
เริ่มต้นคือได้ข่าวน้องมางานเปิดตัวรถรุ่นใหม่ของยามาฮ่า วันที่ 2 กุมภา ช่วงนั้นก็รอเจอน้องเต็มที่แล้วพยายามถามเพื่อนเรื่องบัตรไว้ก่อน และตอนแรกที่คิดไว้ว่าน้องน่าจะมาวันที่ 2 และกลับเลย แบบงานเพรสคอน ที่ไหนได้ น้องมาวันที่ 1 ตอนตีหนึ่งครึ่ง ขอบคุณนะ...
วันนั้นก็นัดแนะกับจูนให้ไปเจอที่รถไฟฟ้าใต้ดินหลังเลิกงาน เพราะต้องกลับไปเก็บของเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมหนีออกจากบ้าน และให้จูนไปแย็บๆ ไว้ว่าจะออกไปข้างนอกซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อน (จูนสามารถอะ) เสร็จแล้วออกจากบ้านก็ไปบ้านจูนก่อน ระหว่างนั้นก็นัดแคทที่อนุสาวรีย์ แล้วไปรอเวลากันที่บ้านจูน ระหว่างนั้นก็ดูคลิป EHB พาร์ทเม้าท์ทูเม้าท์ โอ้! จอร์จ....มันยอดมากกกกก ปากประกบปากจริงๆ (แต่แอบเห็นบอมนั่งหนีบด้วยอะ เหอๆๆ) แล้วหวานเลิกเรียนก็ตามมา ต่อด้วยคุณนายนูริ มาในชุดดำ สวยเริ่ดจริงๆ พอซักพักก็ย้ายไปรอน้องกันที่โรงแรม
ไปถึงก็ด้อมๆ มองๆ ดูลาดเลาก่อน เด็กมีบ้างพอสมควร ก็ส่งสปายเข้าไปสืบก่อน โดยให้นุ้ยไปคนแรก เพราะชุดที่ใส่มองเหมือนแขกของโรงแรมมากกกกก แล้วก็แยกเป็นจูนกับหวาน ตัวเองกับแคท สักพักนุ้ยก็โทรมาบอกว่าเข้ามาได้ แต่พอไปถึงอิพนักงานโรงแรมดันไม่ให้เข้า เลยต้องโทรเรียกนุ้ยมารับ พอนุ้ยมารับเจือกไม่ให้เข้าอีก มันดันประตูข้างนึงไว้ แคทก็ผลักอีกข้างเข้าไป 5555 พอเข้าไปได้ก็ไม่มีที่นั่งอีก เลยต้องไปจ๋องๆ แถวหน้าลิฟต์ เอาเหอะ รอๆ ไปก่อน ระหว่างนั้นก็คุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย พอใกล้เวลาน้องมาทุกคนก้ไปยืนรอกันตรงด้านบนกันหมด ซึ่งถ้าเราขึ้นไปไม่เห็นแน่ๆ เพราะอยู่ข้างหลัง ก็หันไปเจอบันไดอีกข้างที่กั้นไว้เพราะเค้ากำลังซ่อมแซมเพดานอยู่ ลองไปยืนเลียบๆ เคียงๆ ดู หุหุ มุมโออยู่แฮะ แล้วก็คุยกันไว้ว่าถ้าน้องมาจะมุดไอที่กั้นแล้วค่อยๆ ขึ้นบันไดไป
รอน้องสักพักใหญ่ (มากกกกก) จนน้องมา (จนได้ จูนหลับไปหลายตื่นล่ะ) เพราะเห็นการ์ดวิ่งที่ยืนดักตามจุด ไอเราก็มุดเลยยืนตรงบันไดขั้นที่ 1 พอเห็นว่าการ์ดไม่ไล่ ไม่ว่าอะไรก็ยืนตรงนั้นแหละ พอได้ยินเสียงกรี๊ดก็กระดึ้บๆๆ ขึ้นไปเรื่อยๆ จนเห็นน้องเดินมา คนแรกแล้ว แจจุงอะ ใส่หมวก แต่ผมทองเด่นมาก เดินหาเหรียญเหมือนเคยแต่ท่าเดินชีแบบจะไปหาเรื่องใครฟระ ต่อมาตอนแรกไม่รู้ใคร เพ่งดีๆ อ้าว เฮ้ย มิกกี้นิหว่า แบบว่ามาทรงกะลาครอบอะ ขำเลย เหอๆๆ แล้วเป็นน้องมิน เกือบมองน้องไม่ทัน เห็นด้านข้าง น้องมินก้มหน้ายิ้มอายๆ (น่ารักว้อยยยย) คนต่อมา ทั่นส.ส. ยุน เดินโบกเรียกคะแนนกันตั้งแต่หน้าประตูเลยมั้ง หล่อมาก ใส่สูทสีเดาดูดีเชียว สุดท้ายคือน้องพร้าว เดินตามหลังยุนมาติด มองเกือบไม่ทันเหมือนกัน
พอน้องไปปุ๊ป พวกเราก็ออกจากโรงแรมปั๊ปเพื่อไปหาไรกินก่อนกลับ แล้วไปลงตัวที่ข้าวมันไก่มิก
กินไปคุยไปอย่างหนุกหนาน เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นน้องในโรงแรมครบหมดทุกคน แต่จูนกับแคทไม่เห็นพร้าว เพราะโดนแรงดึงดูดของทั่นส.ส. เข้าไป เหอๆๆๆ หลังจากนั้นก็ไปกินข้าวมันไก่กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
วันเสาร์ตื่นมากี่โมงจำไม่ได้ แต่ก็สายอยู่ พอมีเวลาเลยซักผ้าก่อน แล้วก็ต้องออกไปเอากล้องถ่ายรูปกับน้องที่ดอนเมืองก่อนตอนแรกว่าจะเอาของไปเก็บที่ห้องจูนก่อนแต่แบบรถติดเลยไปเจอจูนที่อนุสาวรีย์แล้วค่อยไปดอนเมืองด้วยกัน ระหว่างนั้นเอ็มก็โทรมาบอกว่าน้องออกจากโรงแรมแล้ว แบบว่า เฮ้ย น้องออกด้วยเหรอ แล้วไปไหน เพราะเพิ่งจะประมาณบ่ายเองนะ สุดท้ายรู้ว่าน้องไปที่สุขุมวิท 18 หรือ 16 หว่าจำไม่ได้ล่ะ แต่ประมาณครึ่งชม. เองมั้ง น้องก็ออกมาล่ะ ส่วนคุณนายก็นัดคนอื่นๆ ที่สยามก่อนแล้วค่อยไปที่โซฟิเทล พอเอากล้องได้น้องก็มาส่ง มาถึงก็หาอะไรกินก่อน แล้วไปเจอเมย์กับไก่อยู่ที่โน้นล่ะ ระหว่างนั้นปอปลา กับมิตจังก็ตามมา ตอนกินไอคุณเพื่อนก้โทรมาให้ไปหา เพราะหาบัตรให้ได้พอเอาบัตรให้แล้วมันก็ไป เออ เอากับมันดิ ไม่ทันพูดอะไรเลย..(ยังไงก็ฝากขอบคุณคนที่ให้บัตรมาด้วยนะ) แล้วไปเจอแคทก้ไปลงทะเบียนก่อน เสร็จแล้วทีนี่เหลืออยู่ 1 ใบต้องใช้วิธีจับฉลากเอา แล้วจูนก็ได้เข้า (แต่กว่าจะได้เข้าก็เกือบแย่ เหอๆๆ)
ระหว่างรอ ร๊อ รอ อยู่ ใจก็อยากไปหาไรกินด้วยนะ แต่แบบคนเยอะมาก ขี้เกียจอะ พอประตูเปิดเค้าก็ให้สื่อเข้าก่อนค่อยเป็นพวกดีลเลอร์นะ เข้าไปก็เห็นเวทีสูงไม่มาก ก็มีคนยืนพอสมควร พิธีกรของงานเป็นแอนดี้ กับวุ้นเส้นนะ ยืนฟังผู้บริหารพูดๆ พอถึงเวลาดูเบื้องหลังโฆษณา แบบว่า น้องน่ารักคอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มีฉากฮาๆ ด้วย ชอบตอนน้องมินแกล้งแจตอนป้อนส้มตำ ไม่ดิเรียกว่ายัดได้ป่าวอะ ใส่ปากแจ แล้วน้องมินพูดสุดท้าย "แซ่บมากๆ" น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
แล้วน้องก็ออกมา แต่ขอโทษ ไม่เห็น อยู่ดีๆ คนมาจากไหนไม่รู้ ยืนออกันเต็มไปหมดอะ สุดท้ายเลยไปขอปีนขึ้นเก้าอี้ใครก็ไม่รู้ ถ่ายรูปก่อน ตอนนั้นแคทก็วิ่งไปเอาเก้าอี้มามั้ง จากนั้นพวกเราก็มีเก้าอี้เป็นของตัวเอง 555 ก็ยืนๆ ถ่ายรูปน้องไปสักพัก น้องก็ย้ายไปด้านขวาเพือสัมภาษณ์ แคทก็หอบเอาเก้าอี้ตามไปด้วย สรุปคือยืนถ่ายรูปกันบนเก้าอี้เด่นเป็นสง่ามาก เหอๆๆ
งานนี้แจบลิงค์อะ บลิงค์ได้ใจอีกแล้ว น้องมินก็หล่อ ยุนมามาดมัดจุกข้างหลังด้วย หล่อมาก (แต่แบบทำไมรู้สึกปากห้อยมากกว่าปกติอะ) จุนซูก็น่ารัก (แต่ดูไม่ค่อยยิ้ม) ส่วนมิกกี้ เอิ่ม...นึกว่าจะเปลี่ยนทรงซะอีกที่ไหนได้ก็ยังกะลาครอบเหมือนเดิม
ตอนสัมภาษณ์น้องๆ ก็เริ่งร่ากันดี ดูมีความสุขอะ อ้อ ตอนแนะนำตัวจุนซูก็พูดว่า "ผมรักมะพร้าวครับ" แบบพูดชัดมากอะ แล้ววุ้นเส้นก็บอกให้ล่ามช่วยบอกจุนซูว่าพูดชัดกว่าเมื่อก่อน จุนซูฟังแล้วก็นิ่งไปแป็ปนึงเหมือนกำลังนึกคำพูดอยู่ คือ ตอนนั้น จะว่าคิดไปเอง (หรือเปล่า) เหมือนจุนซูมองมาทางเรา และตัวเองก็ทำปากพูดคำว่าขอบคุณครับ แล้วจุนซูก็พูดขอบคุณครับขึ้นมาจริงๆ อะ เหอๆๆ (ช่วยบอกทีว่าไม่ได้คิดไปเอง 555)
พอสัมภาษณ์เสร็จน้องก็มายืนกลางเวที ตอนนั้นทุกคนก็ยุนแจเยอะมาก ไอเราก็ตะโกนด้วย ยูซู ส่วนแคท ก็ชางมิน....
แล้วก็ถ่ายรูปบ้าง อยู่ดีๆ แคทก็กรี๊ด แล้วหันมาบอกว่าอายคอนแทคกับน้องมินอีกแล้ว แบบงะ ไม่ทัน แต่มองไปน้องมินก็มองๆ มาทางพวกเราเหมือนกัน แล้วน้องก็เดินบ๊ายบายลงไป เป็นอันจบงาน ก็ลงมาหาสาวๆ แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านบ้าง ไปชอปต่อบ้าง ส่วนพวกเรามีตัวเอง แคท นุ้ย มิต หวาน จูน ไปตามน้องที่โรงแรมต่อ
พอถึงโรงแรมก็ได้ข่าวว่าน้องจะไปกินหม้อทองที่เดิม เลยไปยืนรอ พักใหญ่(มาก) ก็ยังไม่มีวี่แววเลยกลับไปรอที่โรงแรม แต่ก็นะไม่ได้ให้เข้าอีกแล้ว เลยต้องไปแอบเข้าอีกทางนึง ...แล้วก็ไปยืนแกร่วอยู่ข้างนอกล็อบบี้ก่อน สักพักให้นุ้ย จูนขึ้นไปอีกทาง พอเห็นว่าเข้าได้เลยเข้าไปยืนรอ และพอใกล้เวลาน้องออกเราก็ไปยืนตรงข้างหน้าที่เค้ากั้น (เหมือนตอนน้องมา) แต่อยู่ดีๆ อิพนักงานโรงแรม (คาดว่าจะเป้นหัวหน้า แต่ฮีมะใช่ปู้จาย) มาดันๆ ให้ยืนลงไปไกลจากทางเดินมาก ไอบร้า...แถมยังพูดจาไม่ดีอีกด้วย นี่หรือคือพนักงานโรงแรมที่ทำงานเซอร์วิส
รอสักพักน้องก็ออกมา งานนี้เห็นแค่ 3 คนอะ แจ มิน ยุน ยุนก็ยังมักจุกอยู่แฮะ (ท่าทางจะชอบ) พอน้องออกไป เราก็เดินจะออกจากโรงแรม ก็เห็นแคทเจออิพนักงานคนนึงมันผลักอะ คือต่อหน้าต่อตาแล้วคุณนายพูดไรไม่รู้และเดินออกไป เราก็เดินตามออกไปแบบเร็วมาก (แล้วอิพนักงานคนนั้นก็หันไปไล่แฟนคลับคนอื่น) ก็เห็นรถน้องกำลังออกไป แต่ปิดม่านอยู่ นาทีนั้นคือไม่ได้สนใจน้องมากอะ คือตกใจที่แคทโดนผลักมากว่านะ แต่เห็นแฟนคลับบางกลุ่มวิ่งไล่รถน้องแบบน่ากลัวอะ กลัวจริงๆว่าจะมีอุบัติเหตุ สักพักสาวๆ คนอื่นก็ตามออกมาแล้วก้ดูรอยแขนที่อิพนักงานบีบ แดงเลยอะ และมีน้องอีกคนมาถามว่าโดนพนักงานโรงแรมผลักด้วยป่ว เพราะน้องเค้าก็โดนแต่โดนผลักช่วงหน้าอก แมร่ง เลวจริงๆ ........
จากนั้นก็คิดว่าจะกลับบ้านหรือไปเดินเล่นแถวไหนต่อดี เพราะคิดว่าน้องคงไปสนามบินเลย (ซึ่งมันก้เร็วมากนะ เพิ่งสามทุ่มเอง เครื่องออกเที่ยงคืน) สักพักก็ได้ข่าวว่าน้องไปกินข้าว เอาล่ะซิ ที่ไหน ยังไง ไม่รู้เฟร้ยยยย แล้วก็ได้ข่าวว่าไปกินหม้อทองที่เอกมัย ก็รีบตามไปแล้วไปๆ มาๆ สรุปน้องไปกินยูแรกวาน ไปถึงเด็กเยอะมากก็ยืนหน้าทางเข้าอีกทาง สักพักอิคุณพี่การ์ดดันให้ปิดประตูซะงั้น เออ ขอบคุณ...แต่สักพักเค้าก็แง้มๆ ประตูเพื่อให้คนเดินเข้าออกไป แล้วแคทอาศัยทีที่การ์ดไม่ยืนอยู่อยู่ วิ่งเข้าไปห้องน้ำที่คาดว่าทะลุเข้าร้านได้ แล้วจูนก็ตามไป พอเราจะเข้าอิการ์ดหันมาพอดีแล้วคนที่ร้านดันบอกว่ามีคนเดินเข้าไป เราก็เลยยืนรอก่อน แล้วการ์ดก็ตามเข้าไปแต่ไม่มีอะไร (แคทมาบอกทีหลังว่าการ์ดมันไม่เห้นอะ) พอใกล้เวลาน้องออกการ์ดก็รีบไปสแตนด์บาย ตอนนั้นก็รีบเดิน(เร็ว)เข้าไปสมทบกับแคท และจูนที่ยืนอยู่เลย เห็นจุนซูกำลังเดินไปที่รถพอดี แล้วก็เป็นยุน ก็ตะโกนเรียกยุนโฮ ยุนก็หันหน้ามาโบกมือให้ (เรียกคะแนนได้อีก) และสุดท้ายก็มิกกี้ ถึงจะใส่แว่นแต่ก็รู้ว่ามองมา 555 พอน้องขึ้นรถก็วิ่งไปที่รถ ยืนห่างๆ ดูน้อง เป็นตรงที่แจนั่งพอดีเลยอะ ถัดไปยุนนั่งติดแจ แล้วแจก็ไม่ปิดม่านด้วย แจก็มองมานะ แต่ทำหน้าแบบเฉยๆ (แคทให้ยกมือทำสัญลักษณ์หัวใจด้วย) แล้วแจก็หันไปสะกิดพูดอะไรกับยุนอะ แล้วยุนก็หันมาทางนี้พอดี ระหว่างที่รอรถออก มีเด้กบ้าที่ไหนไม่รู้วิ่งไปเกาะหน้าต่างตบกระจกใหญ่เลย จนการ์ดต้องมากันให้ออกไปห่างๆ แมร่งพลอยทำให้พวกเราโดนไปด้วย ชริๆๆๆ พอรถจะออก แจก็ยกมือบ๊ายบายให้แล้วก็ปิดม่าน (อันนี้ไม่รู้คิดไปอีกหรือเปล่า แต่เหมือนแจกระชากม่านเลยอะ)
เสร็จสิ้นภารกิจตามน้องแล้ว ไม่ตามไปสบานบินเพราะเหนื่อยแล้ว และถ้าตามก็คงจะไม่เห็นเหมือนเคย
แต่ตามครั้งนี้ออกแนวฮาๆ ป่วงๆ อะ เดาอะไรผิดหมดเลย เหอๆๆ แต่ก็เห็นอะไรที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นนะ
ขอบคุณสาวๆ ที่ตามไปด้วยกันนะ
ขอบคุณเพื่อนที่หาบัตรให้นะ
ขอบคุณดงบังชิกิที่ทำให้รู้สึกดีๆ ในช่วงที่กำลังรู้สึกแย่อะ...
ปล. มารู้ทีหลังจากแคทงาน ตอนมา น้องเดินออกมาอะ ไม่ได้ออกวีไอพี เหอๆๆๆๆ ...
ปล2. พิมพ์เสร็จแล้วก็อยากกลับไปวันนั้นอีกอะ ....
ปล3. รูปนี้จริงๆ มีมิกกี้ด้วยอะ แต่ไม่ชัด เลยตัดออกซะ 555
แจสวยได้อีก >____< อิดยุนโฮ
ตั้งใจจะเขียนตอนดูคอนโอน้องซะหน่อย แต่ก็นะ หลังคอนต้องอบรมแถมงานก็เยอะ ทำโอทีด้วย
ไปๆ มาๆ ก็ลืมไปเลย ....-*-'
ครั้งนี้ตั้งใจจะมาเขียนเรื่องน้องเหมือนเคย แต่ก็อีกนะ เจอเรื่องงานเข้าไป ทำเอาร้องไห้น้ำตาหมดไปหลายปี๊ป
ทั้งก่อนน้องมา และพอน้องไปก็เจออีก....จนกระทั่งวันนี้....มันเกิดความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา....ความรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีค่าหรือมีประโยชน์กับงานเลย และรู้สึกว่าเป็นเพราะเราเป็นต้นเหตุหรือเปล่าที่ทำให้หัวหน้าเราต้องเครียด ถึงขนาดกินไม่ได้นอนไม่หลับ และมีความคิดที่จะลาออกจากงาน แต่ตอนนี้พี่เค้ารู้สึกดีแล้ว กลับกลายเป็นว่าตัวเองกลับรู้สึกแย่แทน........
อย่างตอนเย็นวันนี้ พี่เค้าต้องไปรายงานเรื่องเงินๆ ทองๆ กับไอผู้ใหญ่ที่มันทำตัวมีปัญหา (หรือตัวต้นเหตุที่คอยป่วงชีวิตชาวบ้านเค้า) และเราซึ่งเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง พี่เค้ากลับไม่ได้เรียกเราเข้าไป แต่เรียกน้อง (ซึ่งมาช่วยทำข้อมูลกับเราตอนที่มีปัญหา) และพี่ที่เป็นกรรมการอีกคนไปด้วย (พอดีว่าเดินไปห้องน้ำด้วย กลับอีกทีเค้าก็ไม่อยู่ห้องกันล่ะ) พอหลังจากชี้แจง ก็โดนกลับมาแก้ข้อมูลอีกเล็กน้อย เราก็แบบเออ..เมริงจะให้กรูทำอะไรก็บอกมา แต่บางเรื่องเราไม่ขอทำนะ เพราะมัน "ไร้สาระ" มาก ขอบอกเลยนะว่า ตัวเองรับผิดชอบในสิ่งที่ทำอยู่แน่นอน โดยเฉพาะเรื่องเงิน ไม่ต้องห่วงว่าจะยักยอกเงินเอาเข้ากระเป๋าตัวเองหรอกนะ อย่าคิดว่าคนอื่นจะมีนิสัย หรือสันดานเหมือนคุณ ตอนคุณเป็นหัวหน้าก่อนจะขึ้นมาเป็นผู้ช่วย คุณทำอะไรไว้อย่าคิดว่าคนอื่นไม่รู้ และขนาดเป็นผู้ช่วยแล้วก็ยังไม่ทิ้งนิสัยเดิมอีก
แล้วอีกเรื่องที่ทำให้รู้สึกคือ งานที่เราควรจะรู้หรือไปประชุม กลับไม่ได้ไปหรือไม่ได้ทำ ทั้งๆ ที่เราทำงานในตำแหน่งนี้ เราก็ควรจะรับรู้บ้าง แต่กลายเป็นว่าทุกวันนี้ทำงานที่ไม่เกี่ยวกับตำแหน่งตัวเองเลย ถ้าเป็นงานก่อนหน้านั้น มันยังมีงานออกมาเป็นชิ้นเป็นอันบ้าง
ยิ่งคิดยิ่งเครียด(ว่ะ)...อยากลาออกไปทำงานที่อื่น ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...
อยู่เหมือนคนไร้ค่าแบบนี้ จะอยู่ทำไมอะ (เขียนแล้วก็คิดถึงน้องอีกคนที่มาทำงานในตำแหน่งเรา
เพราะเค้าก็โดนคล้ายๆ กันคือ หัวหน้า(เก่า)ไม่เอางานให้ทำ ทั้งๆ ที่งานนั้นน้องเค้าต้องเป็นคนทำ)
เฮ้อ~พิมพ์ๆแล้ว น้ำตาพาลจะไหล...
ไม่อยากซีเรียส ...
ขอพิมพ์เรื่องน้องหน่อยเหอะ นึกถึงน้องแล้วเผื่อจะดีขึ้น...
เริ่มต้นคือได้ข่าวน้องมางานเปิดตัวรถรุ่นใหม่ของยามาฮ่า วันที่ 2 กุมภา ช่วงนั้นก็รอเจอน้องเต็มที่แล้วพยายามถามเพื่อนเรื่องบัตรไว้ก่อน และตอนแรกที่คิดไว้ว่าน้องน่าจะมาวันที่ 2 และกลับเลย แบบงานเพรสคอน ที่ไหนได้ น้องมาวันที่ 1 ตอนตีหนึ่งครึ่ง ขอบคุณนะ...
วันนั้นก็นัดแนะกับจูนให้ไปเจอที่รถไฟฟ้าใต้ดินหลังเลิกงาน เพราะต้องกลับไปเก็บของเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมหนีออกจากบ้าน และให้จูนไปแย็บๆ ไว้ว่าจะออกไปข้างนอกซื้อของขวัญวันเกิดให้เพื่อน (จูนสามารถอะ) เสร็จแล้วออกจากบ้านก็ไปบ้านจูนก่อน ระหว่างนั้นก็นัดแคทที่อนุสาวรีย์ แล้วไปรอเวลากันที่บ้านจูน ระหว่างนั้นก็ดูคลิป EHB พาร์ทเม้าท์ทูเม้าท์ โอ้! จอร์จ....มันยอดมากกกกก ปากประกบปากจริงๆ (แต่แอบเห็นบอมนั่งหนีบด้วยอะ เหอๆๆ) แล้วหวานเลิกเรียนก็ตามมา ต่อด้วยคุณนายนูริ มาในชุดดำ สวยเริ่ดจริงๆ พอซักพักก็ย้ายไปรอน้องกันที่โรงแรม
ไปถึงก็ด้อมๆ มองๆ ดูลาดเลาก่อน เด็กมีบ้างพอสมควร ก็ส่งสปายเข้าไปสืบก่อน โดยให้นุ้ยไปคนแรก เพราะชุดที่ใส่มองเหมือนแขกของโรงแรมมากกกกก แล้วก็แยกเป็นจูนกับหวาน ตัวเองกับแคท สักพักนุ้ยก็โทรมาบอกว่าเข้ามาได้ แต่พอไปถึงอิพนักงานโรงแรมดันไม่ให้เข้า เลยต้องโทรเรียกนุ้ยมารับ พอนุ้ยมารับเจือกไม่ให้เข้าอีก มันดันประตูข้างนึงไว้ แคทก็ผลักอีกข้างเข้าไป 5555 พอเข้าไปได้ก็ไม่มีที่นั่งอีก เลยต้องไปจ๋องๆ แถวหน้าลิฟต์ เอาเหอะ รอๆ ไปก่อน ระหว่างนั้นก็คุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อย พอใกล้เวลาน้องมาทุกคนก้ไปยืนรอกันตรงด้านบนกันหมด ซึ่งถ้าเราขึ้นไปไม่เห็นแน่ๆ เพราะอยู่ข้างหลัง ก็หันไปเจอบันไดอีกข้างที่กั้นไว้เพราะเค้ากำลังซ่อมแซมเพดานอยู่ ลองไปยืนเลียบๆ เคียงๆ ดู หุหุ มุมโออยู่แฮะ แล้วก็คุยกันไว้ว่าถ้าน้องมาจะมุดไอที่กั้นแล้วค่อยๆ ขึ้นบันไดไป
รอน้องสักพักใหญ่ (มากกกกก) จนน้องมา (จนได้ จูนหลับไปหลายตื่นล่ะ) เพราะเห็นการ์ดวิ่งที่ยืนดักตามจุด ไอเราก็มุดเลยยืนตรงบันไดขั้นที่ 1 พอเห็นว่าการ์ดไม่ไล่ ไม่ว่าอะไรก็ยืนตรงนั้นแหละ พอได้ยินเสียงกรี๊ดก็กระดึ้บๆๆ ขึ้นไปเรื่อยๆ จนเห็นน้องเดินมา คนแรกแล้ว แจจุงอะ ใส่หมวก แต่ผมทองเด่นมาก เดินหาเหรียญเหมือนเคยแต่ท่าเดินชีแบบจะไปหาเรื่องใครฟระ ต่อมาตอนแรกไม่รู้ใคร เพ่งดีๆ อ้าว เฮ้ย มิกกี้นิหว่า แบบว่ามาทรงกะลาครอบอะ ขำเลย เหอๆๆ แล้วเป็นน้องมิน เกือบมองน้องไม่ทัน เห็นด้านข้าง น้องมินก้มหน้ายิ้มอายๆ (น่ารักว้อยยยย) คนต่อมา ทั่นส.ส. ยุน เดินโบกเรียกคะแนนกันตั้งแต่หน้าประตูเลยมั้ง หล่อมาก ใส่สูทสีเดาดูดีเชียว สุดท้ายคือน้องพร้าว เดินตามหลังยุนมาติด มองเกือบไม่ทันเหมือนกัน
พอน้องไปปุ๊ป พวกเราก็ออกจากโรงแรมปั๊ปเพื่อไปหาไรกินก่อนกลับ แล้วไปลงตัวที่ข้าวมันไก่มิก
กินไปคุยไปอย่างหนุกหนาน เป็นครั้งแรกเลยนะที่เห็นน้องในโรงแรมครบหมดทุกคน แต่จูนกับแคทไม่เห็นพร้าว เพราะโดนแรงดึงดูดของทั่นส.ส. เข้าไป เหอๆๆๆ หลังจากนั้นก็ไปกินข้าวมันไก่กัน แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
วันเสาร์ตื่นมากี่โมงจำไม่ได้ แต่ก็สายอยู่ พอมีเวลาเลยซักผ้าก่อน แล้วก็ต้องออกไปเอากล้องถ่ายรูปกับน้องที่ดอนเมืองก่อนตอนแรกว่าจะเอาของไปเก็บที่ห้องจูนก่อนแต่แบบรถติดเลยไปเจอจูนที่อนุสาวรีย์แล้วค่อยไปดอนเมืองด้วยกัน ระหว่างนั้นเอ็มก็โทรมาบอกว่าน้องออกจากโรงแรมแล้ว แบบว่า เฮ้ย น้องออกด้วยเหรอ แล้วไปไหน เพราะเพิ่งจะประมาณบ่ายเองนะ สุดท้ายรู้ว่าน้องไปที่สุขุมวิท 18 หรือ 16 หว่าจำไม่ได้ล่ะ แต่ประมาณครึ่งชม. เองมั้ง น้องก็ออกมาล่ะ ส่วนคุณนายก็นัดคนอื่นๆ ที่สยามก่อนแล้วค่อยไปที่โซฟิเทล พอเอากล้องได้น้องก็มาส่ง มาถึงก็หาอะไรกินก่อน แล้วไปเจอเมย์กับไก่อยู่ที่โน้นล่ะ ระหว่างนั้นปอปลา กับมิตจังก็ตามมา ตอนกินไอคุณเพื่อนก้โทรมาให้ไปหา เพราะหาบัตรให้ได้พอเอาบัตรให้แล้วมันก็ไป เออ เอากับมันดิ ไม่ทันพูดอะไรเลย..(ยังไงก็ฝากขอบคุณคนที่ให้บัตรมาด้วยนะ) แล้วไปเจอแคทก้ไปลงทะเบียนก่อน เสร็จแล้วทีนี่เหลืออยู่ 1 ใบต้องใช้วิธีจับฉลากเอา แล้วจูนก็ได้เข้า (แต่กว่าจะได้เข้าก็เกือบแย่ เหอๆๆ)
ระหว่างรอ ร๊อ รอ อยู่ ใจก็อยากไปหาไรกินด้วยนะ แต่แบบคนเยอะมาก ขี้เกียจอะ พอประตูเปิดเค้าก็ให้สื่อเข้าก่อนค่อยเป็นพวกดีลเลอร์นะ เข้าไปก็เห็นเวทีสูงไม่มาก ก็มีคนยืนพอสมควร พิธีกรของงานเป็นแอนดี้ กับวุ้นเส้นนะ ยืนฟังผู้บริหารพูดๆ พอถึงเวลาดูเบื้องหลังโฆษณา แบบว่า น้องน่ารักคอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มีฉากฮาๆ ด้วย ชอบตอนน้องมินแกล้งแจตอนป้อนส้มตำ ไม่ดิเรียกว่ายัดได้ป่าวอะ ใส่ปากแจ แล้วน้องมินพูดสุดท้าย "แซ่บมากๆ" น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
แล้วน้องก็ออกมา แต่ขอโทษ ไม่เห็น อยู่ดีๆ คนมาจากไหนไม่รู้ ยืนออกันเต็มไปหมดอะ สุดท้ายเลยไปขอปีนขึ้นเก้าอี้ใครก็ไม่รู้ ถ่ายรูปก่อน ตอนนั้นแคทก็วิ่งไปเอาเก้าอี้มามั้ง จากนั้นพวกเราก็มีเก้าอี้เป็นของตัวเอง 555 ก็ยืนๆ ถ่ายรูปน้องไปสักพัก น้องก็ย้ายไปด้านขวาเพือสัมภาษณ์ แคทก็หอบเอาเก้าอี้ตามไปด้วย สรุปคือยืนถ่ายรูปกันบนเก้าอี้เด่นเป็นสง่ามาก เหอๆๆ
งานนี้แจบลิงค์อะ บลิงค์ได้ใจอีกแล้ว น้องมินก็หล่อ ยุนมามาดมัดจุกข้างหลังด้วย หล่อมาก (แต่แบบทำไมรู้สึกปากห้อยมากกว่าปกติอะ) จุนซูก็น่ารัก (แต่ดูไม่ค่อยยิ้ม) ส่วนมิกกี้ เอิ่ม...นึกว่าจะเปลี่ยนทรงซะอีกที่ไหนได้ก็ยังกะลาครอบเหมือนเดิม
ตอนสัมภาษณ์น้องๆ ก็เริ่งร่ากันดี ดูมีความสุขอะ อ้อ ตอนแนะนำตัวจุนซูก็พูดว่า "ผมรักมะพร้าวครับ" แบบพูดชัดมากอะ แล้ววุ้นเส้นก็บอกให้ล่ามช่วยบอกจุนซูว่าพูดชัดกว่าเมื่อก่อน จุนซูฟังแล้วก็นิ่งไปแป็ปนึงเหมือนกำลังนึกคำพูดอยู่ คือ ตอนนั้น จะว่าคิดไปเอง (หรือเปล่า) เหมือนจุนซูมองมาทางเรา และตัวเองก็ทำปากพูดคำว่าขอบคุณครับ แล้วจุนซูก็พูดขอบคุณครับขึ้นมาจริงๆ อะ เหอๆๆ (ช่วยบอกทีว่าไม่ได้คิดไปเอง 555)
พอสัมภาษณ์เสร็จน้องก็มายืนกลางเวที ตอนนั้นทุกคนก็ยุนแจเยอะมาก ไอเราก็ตะโกนด้วย ยูซู ส่วนแคท ก็ชางมิน....
แล้วก็ถ่ายรูปบ้าง อยู่ดีๆ แคทก็กรี๊ด แล้วหันมาบอกว่าอายคอนแทคกับน้องมินอีกแล้ว แบบงะ ไม่ทัน แต่มองไปน้องมินก็มองๆ มาทางพวกเราเหมือนกัน แล้วน้องก็เดินบ๊ายบายลงไป เป็นอันจบงาน ก็ลงมาหาสาวๆ แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้านบ้าง ไปชอปต่อบ้าง ส่วนพวกเรามีตัวเอง แคท นุ้ย มิต หวาน จูน ไปตามน้องที่โรงแรมต่อ
พอถึงโรงแรมก็ได้ข่าวว่าน้องจะไปกินหม้อทองที่เดิม เลยไปยืนรอ พักใหญ่(มาก) ก็ยังไม่มีวี่แววเลยกลับไปรอที่โรงแรม แต่ก็นะไม่ได้ให้เข้าอีกแล้ว เลยต้องไปแอบเข้าอีกทางนึง ...แล้วก็ไปยืนแกร่วอยู่ข้างนอกล็อบบี้ก่อน สักพักให้นุ้ย จูนขึ้นไปอีกทาง พอเห็นว่าเข้าได้เลยเข้าไปยืนรอ และพอใกล้เวลาน้องออกเราก็ไปยืนตรงข้างหน้าที่เค้ากั้น (เหมือนตอนน้องมา) แต่อยู่ดีๆ อิพนักงานโรงแรม (คาดว่าจะเป้นหัวหน้า แต่ฮีมะใช่ปู้จาย) มาดันๆ ให้ยืนลงไปไกลจากทางเดินมาก ไอบร้า...แถมยังพูดจาไม่ดีอีกด้วย นี่หรือคือพนักงานโรงแรมที่ทำงานเซอร์วิส
รอสักพักน้องก็ออกมา งานนี้เห็นแค่ 3 คนอะ แจ มิน ยุน ยุนก็ยังมักจุกอยู่แฮะ (ท่าทางจะชอบ) พอน้องออกไป เราก็เดินจะออกจากโรงแรม ก็เห็นแคทเจออิพนักงานคนนึงมันผลักอะ คือต่อหน้าต่อตาแล้วคุณนายพูดไรไม่รู้และเดินออกไป เราก็เดินตามออกไปแบบเร็วมาก (แล้วอิพนักงานคนนั้นก็หันไปไล่แฟนคลับคนอื่น) ก็เห็นรถน้องกำลังออกไป แต่ปิดม่านอยู่ นาทีนั้นคือไม่ได้สนใจน้องมากอะ คือตกใจที่แคทโดนผลักมากว่านะ แต่เห็นแฟนคลับบางกลุ่มวิ่งไล่รถน้องแบบน่ากลัวอะ กลัวจริงๆว่าจะมีอุบัติเหตุ สักพักสาวๆ คนอื่นก็ตามออกมาแล้วก้ดูรอยแขนที่อิพนักงานบีบ แดงเลยอะ และมีน้องอีกคนมาถามว่าโดนพนักงานโรงแรมผลักด้วยป่ว เพราะน้องเค้าก็โดนแต่โดนผลักช่วงหน้าอก แมร่ง เลวจริงๆ ........
จากนั้นก็คิดว่าจะกลับบ้านหรือไปเดินเล่นแถวไหนต่อดี เพราะคิดว่าน้องคงไปสนามบินเลย (ซึ่งมันก้เร็วมากนะ เพิ่งสามทุ่มเอง เครื่องออกเที่ยงคืน) สักพักก็ได้ข่าวว่าน้องไปกินข้าว เอาล่ะซิ ที่ไหน ยังไง ไม่รู้เฟร้ยยยย แล้วก็ได้ข่าวว่าไปกินหม้อทองที่เอกมัย ก็รีบตามไปแล้วไปๆ มาๆ สรุปน้องไปกินยูแรกวาน ไปถึงเด็กเยอะมากก็ยืนหน้าทางเข้าอีกทาง สักพักอิคุณพี่การ์ดดันให้ปิดประตูซะงั้น เออ ขอบคุณ...แต่สักพักเค้าก็แง้มๆ ประตูเพื่อให้คนเดินเข้าออกไป แล้วแคทอาศัยทีที่การ์ดไม่ยืนอยู่อยู่ วิ่งเข้าไปห้องน้ำที่คาดว่าทะลุเข้าร้านได้ แล้วจูนก็ตามไป พอเราจะเข้าอิการ์ดหันมาพอดีแล้วคนที่ร้านดันบอกว่ามีคนเดินเข้าไป เราก็เลยยืนรอก่อน แล้วการ์ดก็ตามเข้าไปแต่ไม่มีอะไร (แคทมาบอกทีหลังว่าการ์ดมันไม่เห้นอะ) พอใกล้เวลาน้องออกการ์ดก็รีบไปสแตนด์บาย ตอนนั้นก็รีบเดิน(เร็ว)เข้าไปสมทบกับแคท และจูนที่ยืนอยู่เลย เห็นจุนซูกำลังเดินไปที่รถพอดี แล้วก็เป็นยุน ก็ตะโกนเรียกยุนโฮ ยุนก็หันหน้ามาโบกมือให้ (เรียกคะแนนได้อีก) และสุดท้ายก็มิกกี้ ถึงจะใส่แว่นแต่ก็รู้ว่ามองมา 555 พอน้องขึ้นรถก็วิ่งไปที่รถ ยืนห่างๆ ดูน้อง เป็นตรงที่แจนั่งพอดีเลยอะ ถัดไปยุนนั่งติดแจ แล้วแจก็ไม่ปิดม่านด้วย แจก็มองมานะ แต่ทำหน้าแบบเฉยๆ (แคทให้ยกมือทำสัญลักษณ์หัวใจด้วย) แล้วแจก็หันไปสะกิดพูดอะไรกับยุนอะ แล้วยุนก็หันมาทางนี้พอดี ระหว่างที่รอรถออก มีเด้กบ้าที่ไหนไม่รู้วิ่งไปเกาะหน้าต่างตบกระจกใหญ่เลย จนการ์ดต้องมากันให้ออกไปห่างๆ แมร่งพลอยทำให้พวกเราโดนไปด้วย ชริๆๆๆ พอรถจะออก แจก็ยกมือบ๊ายบายให้แล้วก็ปิดม่าน (อันนี้ไม่รู้คิดไปอีกหรือเปล่า แต่เหมือนแจกระชากม่านเลยอะ)
เสร็จสิ้นภารกิจตามน้องแล้ว ไม่ตามไปสบานบินเพราะเหนื่อยแล้ว และถ้าตามก็คงจะไม่เห็นเหมือนเคย
แต่ตามครั้งนี้ออกแนวฮาๆ ป่วงๆ อะ เดาอะไรผิดหมดเลย เหอๆๆ แต่ก็เห็นอะไรที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นนะ
ขอบคุณสาวๆ ที่ตามไปด้วยกันนะ
ขอบคุณเพื่อนที่หาบัตรให้นะ
ขอบคุณดงบังชิกิที่ทำให้รู้สึกดีๆ ในช่วงที่กำลังรู้สึกแย่อะ...
ปล. มารู้ทีหลังจากแคทงาน ตอนมา น้องเดินออกมาอะ ไม่ได้ออกวีไอพี เหอๆๆๆๆ ...
ปล2. พิมพ์เสร็จแล้วก็อยากกลับไปวันนั้นอีกอะ ....
ปล3. รูปนี้จริงๆ มีมิกกี้ด้วยอะ แต่ไม่ชัด เลยตัดออกซะ 555
แจสวยได้อีก >____< อิดยุนโฮ
และการตามครั้งนี้ ประหยัดที่สุดเท่าที่เคยตามมาเลยอะ แต่ได้เห็นน้องชัดที่สุด คุ้มมั่กๆ
คิดถึงน้องจังเลย แล้วหายเฮดไปอยู่เกาหลีนานแล้วอะ ไปทำไรกันหว่า (ก็ยังอยากรู้อีกนะ เหอๆ)
พี่หนมมีคุณค่าเสมอนะ อย่างน้อยก็สำหรับคังอินล่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
เก็บโมเม้นต์ดีๆวันนั้นที่ยูเรกวานไว้นะคะ เป็นกำลังใจให้ตัวเองนะ