lloll~LovE NeVeR EnDinG~lloll
My StorY of TVXQ @ ThaiLnaD
เหอๆๆ กว่าจะได้ฤกษ์มาอัพเรื่องตามน้อง ก็ปาไปอาทิตย์กับอีก 1 วันนิดๆ พอดี....
ด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ บวกกับงานที่ต้องอยู่กับเงิน (ที่ไม่ใช่ของตัวเอง) และกลับบ้านก็ขี้เกียจ เหอๆๆๆ
เร็วเหมือนกันนะ...น้องไปอาทิตย์นึงล่ะ..เวลาไม่คอยใครจริงๆ เลยอะ....น้องมาก็มีความสุขแต่ก็มีความทุกข์ติดตัวมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ความผิดใครหรอก...ความผิดของตัวเองแหละ....
(งะ..ตอนพิมพ์ก็ได้บรรยากาศดีจริงๆ หวยออกพอดี เหอๆๆๆ)
เริ่มยังไงก่อนดีอะ...เพราะเริ่มลืมๆ แล้วงะ (ความจำสั้นจริงๆ ตรู)
ตั้งแต่น้องมาล่ะกัน...ตั้งแต่ที่ได้ข่าวว่าน้องจะมาวันที่ 7 เริ่มคิดเลยว่าจะออกจากบ้านยังไงดี เพราะต้องโก6 แม่ด้วยอะ
(ลูกเลวจริงๆ)
วันที่ 7 พ.ย. น้องมาไฟล์ 5 ทุ่มกว่าๆ วันนั้นก็ทำงานปกติพอเลิกงานก็กลับบ้านก่อน แล้วอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านและบอกแม่จะกินเลี้ยงงานน้องรับปริญญา (น้องเค้ารับจริงๆ นะ แต่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอ๊ง)...รอน้องมารับจากบ้าน...เสร็จแล้วก็ไปรอเวลาที่บ้านน้องอีกคนก่อน ระหว่างนั้นก็ดูคลิปไปเรื่อยเปื่อยแล้วก็เขียนข้อความใส่กล่องของขวัญที่จะให้แจจุงและฝากให้น้องอีกคนไปนะ (คือเพิ่งรู้ว่าน้องเค้าโชคดีได้เข้าไปช่วยงานในสตูด้วยอะ อิดสุดๆ)...พอสักเที่ยงคืน (มั้ง) ก็ย้ายตัวเองไปที่ดุสิตก่อน เพราะยังไงน้องก็รถรับข้างในอยู่แล้ว ระหว่างนั้นก็รอข่าวจากพี่คนนึงที่บินไปเกาหลีเพื่อจะกลับมาพร้อมน้อง (สุดยอด ทุ่มทุนมาก) พอเครื่องแลนดิ้งปุ๊ป พี่เค้าก็ส่งข่าวมาเลย..เราก็รอด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ จะได้เจอน้องแล้ววุ้ยยยยยยย...รอสักพัก ทำไมมันนานจังเลยฟระ ...ทั้งๆ ที่ผ่านไปแค่ 15 นาที แต่เหมือนเป็นชั่วโมงเลยงะ แล้วในช่วงระหว่างนั้นโดนแม่โทรมาตามตัว บอกว่ายังไม่ออก แม่เลยถามว่าจะค้างไหม..เออ ค้างก็ได้ว่ะ แล้วแม่ก็ด่าอีกว่าทำไมไม่บอกก่อนว่าจะค้าง เค้าจะได้ไม่ต้องห่วง เง่อ..ขอโต๊ดก๊าบ...T___T...(แต่ตอนวางโทรศัพท์ หันไปถามน้องว่า แม่ลืมหรือเปล่าว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะ เหอๆๆ) .....พอได้เวลาที่รถน้องมา...ก็รีบวิ่งไปข้างประตูทางเข้า และหาที่ยืนสูงๆ (อนาจใจเกิดมาเตี้ย เฮ้อ)...ประตูเปิดปุ๊ป...กรี๊ดดดดดดดดดดด แจจุงงงงงงงงงงง....ออกมาคนแรกเลยอะ...แต่....ไม่เห็นหน้าน้องงะ...น้องใส่ฮู้ดแล้วก็ใส่หน้ากาก เพราะรู้สึกว่าน้องจะไม่สบาย ...ตอนเห็นความคิดแรกวูบเลย ทำไมแจจุงตัวเล็กแบบนี้อะ คือเล็กมากๆ เลย...จากนั้นก็เป็นมิกกี้ ขอโทษนะ มองไม่ทัน เพราะมัวแต่ห่วงแจจุงงะ >___< ...แล้วก็ทิ้งช่วงไปนิดนึง...คนที่ลงต่อมา... อ๊ากกก..ยุนโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ แบบว่าออร่ามาแต่ไกลเลยอะ เสื้อขาว หมวกขาว ผิวขาวเปล่งประกายมาก แถมตอนจะถึงประตูก็มีโบกมือให้ด้วย โฮกกกก หล่อวุ้ยยยยยยย ..คนต่อมาเป็นน้องมิน...เหอๆๆ ไม่ไหวว่ะ ...น้องมินยิ้มแบบเขินๆ อายๆ น่ารักคอดดดดดดดด ตูเย็นติโน่เอาใจไปเลยน้อง...สุดท้ายคือน้องพร้าว..น้องมาแบบหน้าเฉยๆ อะ คิดว่าคงจะเหนื่อยนะ...แต่น้องก็ยังหน้าตาดีอยู่ เหอๆๆๆๆ.....พอน้องเข้าโรงแรมก็ย้ายตัวเองไปนอนค้างบ้านนอนก่อน เพราะพรุ่งนี้น้องไปถ่ายรูปที่สตูอะ...และกว่าจะได้นอนก็ประมาณตีสาม หรือตีสี่แหละ แล้วก็ตัดสินใจไม่ไปทำงานล่ะ..
วันที่ 8 พ.ย. ตื่นมากี่โมงไม่รู้ ..น่าจะประมาณตีห้าครึ่ง ได้มั้ง เพราะต้องไปดักรอน้องที่โรงแรมก่อน...ไปถึงโรงแรมก็มีคนมาบ้างนะ ก็รอคนอื่นๆ มากัน...กว่าน้องจะออกก็ประมาณแปดโมงได้มั้ง...ก็เป็นแจจุงก่อน (แล้วตรูก็ยังไม่เห็นหน้าน้อง เพราะน้องยังใส่หน้ากากอยู่) ตามด้วยมิกกี้ ใส่เสื้อสีชมพู-ดำ ลายขวาง (ถ้าจำไม่ผิด) แล้วก็...อืม...อ้อ...น้องมิน (มั้ง ไม่ค่อยแน่ใจแล้วอะ)...น้องก็ยังยิ้มน้อยๆ เหมือนเดิม น้องพร้าว...สุดท้ายเป็นยุนโฮ...เหอๆๆ น้องใส่เสื้อสีขาวตัวเดิมงะ >_< เมื่อน้องออกก็นั่งแท็กซี่ตามน้องไปสตูแถวเหม่งจ๋าย ...สตูอะไรฟระ จำชือไม่ได้ล่ะ รู้แต่ว่ามีหลายสตูมาก...พอไปถึงสตูที่น้องถ่ายก็เดินด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างๆ รั้วแหละ...แต่ก็ไม่เห็นอะไรเพราะมันปิดหมดงะ...เลยคิดว่าไปหาอะไรกินกันก่อน...แต่ตอนที่นังแท็กซี่ พี่ที่ยังอยู่แถวนั้นบอกว่ามิกกี้เดินออกมาเรียกเรตติ้ง ...มิกออกมาคุยโทรศัพท์อะ...พี่เค้าให้รีบกลับไปสตู...แต่น้องๆ ก็ลังเลใจกันอยู่ว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็ไม่กลับนะ เพราะว่าจะไปนอนบ้านน้องคนนึงเพื่อเอาแรงกันอะ แบบหมดแรงกับเมื่อคืนมาก..พอไปถึงบ้านน้องก็แยกย้ายกันนอน ไอเราก็เล่นเน็ตบ้าง หาหนังสืออ่าน ไม่ยอมนอนซะที แล้วจังหวะว่าน้องเจ้าของบ้านจะต้องไปทำธุระแถวเยาวราช ก็เลยไปเป็นเพื่อนน้อง เพราะกะจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะขนเสื้อผ้าหนีออกจากบ้าน และจะเอาน้องไปเป็นข้ออ้างขอค้างข้างนอกด้วย.......พอเสร็จจากเอาของแล้วก็ไปธุระต่อที่อนุสาวรีย์แล้วก็กลับบ้านน้อง ...จากนั้นก็นอนงีบเอาแรงไปหน่อยนึงได้ สักพักน้องก็ปลุกให้เตรียมตัวออกได้แล้ว...เออ...แล้วตรูออกไปไหนฟระ..จำไม่ได้แล้วอะ...แต่รู้มาว่าน้องต้องออกไปกินข้าวหลังจากเสร็จงานแน่ๆ....ที่ไหนล่ะ...เหอๆๆ...ไม่รู้โว้ยยยยย...จนมารู้สุดท้ายว่าน้องไปนวด...แล้วก็ด้วยอะไรไม่รู้วุ่นวาย..น้องนวดที่เอกมัย แต่เราดันไปอยู่สาทรซะงั้น แบบว่า...มันมีหลายสาขา...พอจะไปที่เอกมัยก็ไม่ทันล่ะ เพราะคนไปรอเยอะมาก...เลยต้องกลับมารอที่โรงแรมเหมือนเคย....กว่าน้องจะกลับมาก็ดึกพอสมควรอะ แล้วก็จำไม่ได้อีกว่าตอนน้องลงรถเป็นยังไง แง้ๆๆๆๆ ใครมาช่วยกู้ความจำเค้าหน่อยดิ.....
วันที่ 9 พ.ย. วันนี้เป็นวันที่ดวงดีสุดๆ เลย...ตั้งแต่ไปรอน้องที่โรงแรมแล้ว...อุตสาห์หาที่ยืนที่จะมองน้องได้แล้ว แต่พอน้องออกมา แล้วดันเป็นต่อที่แจจุงเดิน เจือกก้าวขาผิดไปลงร่องรถเข็นที่ยืนอยู่ ทำให้ล้มไปนั่งกระแทกพื้นแบบว่า เหอๆๆ เจ็บอะ แถมไอคุณน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ช่วยดีนะ ตะโกนบอกพี่ลุกๆๆๆ แจจุงมาแล้ว แต่ไม่ช่วยดึงตรูขึ้น ขอบใจว่ะ...สุดท้ายก็ได้แต่มิกกี้งะ...แล้วก็ตามน้องไปอีก..ไปที่ไหน...เค้าบอกว่าน้องไปถ่ายที่โรงเหล้า ตรงสะพานพระราม 8 เป็นที่ๆ เคยถ่ายโฆษณาตอนเอฟมา (นี่..กะจะไม่เปลี่ยนโลเกชั่นเลยชิมิ)..ไปถึงก็เห็น....กำแพงสังกะสีล้อมรอบเต็มไปหมด ...ก็พยายามไปส่องๆ ตามรู เออ...เห็นนะ เห็นรถเต็มไปหมดเลย...ส่องไปส่องมาก็เลิกส่อง..ไปหาข้าวกินแถวๆ นั้นก่อน จากนั้นก็ไปนั่งร้านกาแฟ คุยกันไปซะพักก็เริ่มหลับกันเฉยเลย...แล้วก็มีสายโทรมาบอกว่าน้องออกมาถ่ายแล้ว ...เลยเดินออกไปกับน้อง 2 คนลองกลับไปแถวๆ นั้นดู ก็เดินไปขึ้นสะพานส่องๆ แต่ก็มองไม่เห็นนะ (สายตาก็สั้นอยู่แล้ว แถมเจอแดดอีก สู้ไม่ไหวจริงๆ) เลยลองด้อมๆ แถวโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ตรงข้างโรงงาน...ตอนแรกน้องจะปีนต้นไม้ด้วยซ้ำ แต่ว่า เฮ้ย..อย่าดีกว่า กลัวจะตกลงมา เป็นอะไรไม่คุ้มนะเฟร้ย....น้องเค้าเลยลองปีนตู้อะไรซะอย่างแถวนั้น เค้าก็บอกพอมองเห็นนะ ไอเราก้จะปีนตู้โทรศัพท์ แต่ก็งะ สูงไป เลยไปปีนตู้ที่เป็นตู้ไฟอะไรซะอย่างนะ ปีนไปก็เสียวจะโดนไฟดูดจริงๆ พอปีนไปแล้ว อ่า..ทำเลพอไหว แต่ก็โดนคนในโรงเรียน (ไม่รู้ว่าเป็นอจ.หรือเปล่า) บอกไม่ให้ปีน และมารู้ทีหลังว่าตรงกำแพงรั้วโรงเรียนมีสายสิญจ์ด้วย (ขอโทษด้วยค่า ไม่เห็นจริงๆ) แล้วพี่คนที่ขายน้ำอยู่แถวนั้นเสนอไอเดียว่าให้ไปเช่าโต๊ะมาตัวนึง แล้วก็ปีนขึ้นเก้าอี้ไปอีกที รับรองเห็น...เออ...ไอเดียดี...เลยจัดการหาเจ้าของโต๊ะเป็นคุณป้า แล้วก็ขอเช่าโต๊ะมาซะเลย อืม...เห็นนะ แต่ด้วยความสูง (ที่มีน้อยนิด) กับสายตา (ที่เจือกสั้น) ทำให้มองไม่ค่อยเห็นอะ ต้องอาศัยกล้องวีดีโอซูมเข้าไปดู แต่ก็ไม่ค่อยชัดอยู่ดี แถมตอนลงจากโต๊ะซุ่มซ่ามขาไปบาดถูกฝาขวดน้ำอัดลมที่เค้าตอกติดกับโต๊ะ ได้เลือดเลยอะ เหอๆๆ....และในระหว่างนั้นก็มีฟีโน่(ฉ่อย -ยืมคำพูดแคทมาหน่อย) ขับมาและคอยตอกตะปูสังกะที่มันเปิดๆ อ้าๆ อยู่ แม้กระทั่งรูกระติ๊ดนึงมันยังตอกปิดเลย ตอนนั้นแทบอยากจะหาไขควง หรืออะไรที่มันงัดสังกะสีได้มางัดออกให้หมดจริงๆ หมั่นไส้...แถมมีการมาชี้หน้าน้องที่เค้ายืนอยู่บนตู้และบอกว่า ระวังจะออกทีวีนะ เออ..ออกให้น้องเห็นก็ยอม ชริ ชริ....แล้วก็เดินกลับไปที่ร้านกาแฟ นั่งเม้าท์กันต่อ (สรุปนี่มาตามน้องหรือมาเพื่อคุยว่ะ) แล้วก็รอช่วงที่น้องออกเพื่อจะตามน้องต่อ....แล้วน้องไปไหนอะ...อ้อ..เอ็มเคโกล์ด..เหอๆๆ ทำไมต้องเป็นที่นี่อะ....เค้าไม่ถูกกับหม้อทองงงงงงง....ก็เนียนๆ ไปกินกับน้อง (เหรอ?)...แต่พูดตรงๆ ว่าไม่ค่อยเห็นอะ....เห็นแบบแว๊บๆ มากกว่า ..เพราะในร้านคนเยอะ แฟนคลับแมร่งเยอะคอดดดดด...มาได้แค่ตอนที่แจจุงไปห้องน้ำแหละ...แล้วแบบว่า ชียิ้ม...ยิ้มเจ้าเล่ห์มากกกกกก...น่ารักอิ๊บบบบบบบบ....แถมตอนออกจากห้องน้ำเก๋มากใส่ฮู้ดอีกตะหาก...(เพื่อ???) แต่ก็ยังยิ้มแบบเดิมอยู่...ส่วนคนอื่นอาศัยจังหวะการ์ดไม่บัง แฟนคลับไม่ยืนมุง ถึงจะเห็นนะ..รู้แต่ว่า ตอนที่น้องมาถึงปุ๊ป น้องมินก็จ้วงก้มหน้าก้มตากิน ส่วนหมียุนเหรอ..เม้าท์ไปกินไป....เออ....สมกับมีไฝที่ปากจริงๆ...แล้วตอนสุดท้ายที่น้องได้ของขวัญ ตอนนั้นก็ไม่นั่งแล้วลุกมาดูเลย และรอตอนน้องเดินออก เสร็จแล้วก็สปีด 4คูณ 100 เมตรไปโรงแรมดุสิตเพื่อดักรอน้อง...(คือตอนนั้นถ้ามีใครมาจับเวลา รับรองได้ว่าสาวๆ ทำลายสถิติกันเป็นแถวแน่นอน 5555) พอมาถึงโรงแรมก็หลงกับน้องคนอื่นแล้วอะ แต่ก็รีบหาที่ปีน (อีกแล้ว) ที่เดิม ตรงแท่นข้างๆ ประตู แป็ปเดียวรถน้องก็มา (เร็วมาก) ตอนลงรถทุกคนแบบว่า ยิ้มแย้มแจ่มใสกันมา ถือของขวัญที่ได้จากร้านหม้อทองโบกบายทักทายแฟนๆ ตลอด...ขนาดน้องพร้าวยังมียิ้มๆ ให้อีก (หรือยิ้มไปก่อนหน้านี้แล้วตรูไม่เห็นหว่า) ดีใจที่เห็นน้องแฮปปี้อะ....จากนั้นหันไปเจอสาวๆ โอ้ยยยกรี๊ดดดด ดีใจโว้ยยยยยย...คุณนายเนี๊ยะได้สบสายตากับน้องมิน นุ้ยได้แต๊ะอั๋งน้องพร้าว อิอิ...
แต่....ยังไม่เลิก...น้องยังออกอีกอะ...ออกไปไหนกันอะ......สรุปคือน้องออกไปนวดอีกแล้ว...อะไรจะขยันอยากนวดขนาดนั้นอะ...ก็ไปตามๆ น้องอีก....พอไปถึงน้องเข้าไปแล้ว ตอนแรกกะว่าจะไปนวดบ้าง แต่คนจองคิวเยอะมาก แล้วมีน้อง 3 คนที่ได้เข้าไปแล้ว เลยไม่นวดอะ นั่งรอสักพักนึงก็ออกไปหาทางที่น้องจะออก...ไปเจอรถตู้น้องอยู่ข้างหลังนะ เลยไปยืนรอกันตรงนั้นแหละ...พอถึงเวลาที่น้องถึงรถ เห็นแต่หัวน้องนะ แล้วพอนับๆ แล้ว ทำไมมีแค่ 4 คนหว่า...หันไปถามคนอื่นๆ ก็นับได้ 4 ...คนที่ไม่อยู่คือแจจุง...แล้วตอนที่รถน้องออกจากซอย..มันก็ติดนิดๆ ไอเราก็เดินๆ กิ่งวิ่งตามรถน้อง แล้วก็บายๆ ให้ ไม่รู้น้องจะเห็นหรือเปล่า พอออกมาถนนใหญ่กับพี่อีกคนก็เดินๆ ตามรถน้องต่อ เพราะเป็นช่วงที่รถตู้คันอื่นชะลอจะให้รถน้องนำไปก่อน มันก็เลยติดๆ อยู่ตรงนั้นแหละ เลยได้บายๆ น้องอีกรอบ จากนั้นก็ขึ้นแท็กซี่ไปโรงแรม แต่ไม่ทันน้องเข้าโรงแรมไปแล้ว...แล้วก็กะว่าจะกลับบ้านดันมีข่าวมาว่า คู่โซลเมทแอบไปเที่ยวซะงั้น...และแบบว่า น้องที่เฝ้าโรงแรมดันไม่เห็นมิกเดินเข้าไป เลยทำให้ทุกคนคิดว่า 2 คนนั้นน่าจะออกไปเที่ยวต่อ เหอๆๆๆ....แต่ก็ได้ยินอีกคนบอกว่า มีคนเห็นมิกเดินเข้าไปนะ...เอายังไงดีหว่า...เลยโทรให้น้องที่อยู่แถวๆ ผับที่คาดว่าน้องน่าจะไป ลองส่องๆ หารถตู้ หาการ์ด หาน้อง แต่ก็ไม่มี สุดท้ายก็คิดว่าจะกลับบ้านแล้วนะ น้องๆ ที่ไปดันจะไป RCA ดูเพราะเผื่อเจอน้อง...ไปถึงบรรดาน้องๆ ก็ลองเข้าไปข้างในผับดู ก็ไม่เจอนะ ไม่มีอะไร มีใครเที่ยวทั้งสิ้น....เลยให้น้องถามจากผู้รู้...ก็ได้คำตอบว่า น้องไปนอนแล้ว เหอๆๆ...ใครมันปล่อยข่าวว่ะ....(สาบานได้ว่า ถ้าไม่นับงานซูจู เป็นครั้งแรกที่มาเหยียบ RCA ตอนดึก จริงๆ นะ...เพิ่งรู้ว่าบรรยากาศมันเป็นแบนี้นี่เอง เหอๆๆ) ....จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับไปบ้านใครบ้านมัน
วันที่ 10 พ.ย. วันสุดท้ายของการถ่ายโฆษณา...วันนี้ทุกคนตื่นกันไม่ไหวอะ...ตั้งนาฬิกาปลุกแล้วนะ แต่ไม่ตื่นกัน..มาตื่นตอนที่แคทโทรมาบอกว่าน้องออกแล้ว และตอนนั้นก็งัวเงีย ไม่รู้เรื่องว่าน้องไปไหน จนกระทั่งน้องมาปลุกแล้วบอกว่าตอนนี้อยู่อิมพีเรียล ควีน ปาร์ค แถมตอนนี้การ์ดไม่ให้เข้าโรงแรมแล้ว...ป้าดดดด กระเด้งลุกจากที่นอนวิ่งไปอาบน้ำแทบไม่ทัน รีบแต่งตัวออกจากบ้านไปโรงแรมทันที...ตอนนั่งในรถก็วางแผนจะเข้าโรงแรม น้องก็บอกให้แยกๆ กันไป เพราะจะได้ดูไม่เหมือนแฟนคลับ..พอถึงหน้าโรงแรมก็ลงรถ เดินเนียนเข้าไปเลย..การ์ดก็ถามว่ามาทำอะไร ตอบไปดิว่ามาหาเพื่อน แล้วน้องที่มาด้วยบอกว่ามาหาเพื่อนปรึกษางาน พร้อมทั้งหยิบเอกสารงานออกมา (ซึ่งพอดีน้องเค้าพกมาด้วย เหอๆๆ) แถมน้องเค้าทำหน้ามึนๆ เฉยๆ (เพราะว่านอนไม่พอ แถมพอรู้ว่าไม่มีน้องมินเลยยิ่งมึนไปกันใหญ่) การ์ดก็เลยให้เข้ามา พอเดินเข้าไปโรงแรมก็หาที่นั่ง..สักพักยุน มิก พร้าว ก็เดินออกมาเพื่อจะถ่ายข้างหน้าโรงแรม เหอๆๆ ไม่มีแจจุงงะ T^T.....ยุนหล่ออะ ผมเนี๊ยะมาก ในขณะที่มิกกับพร้าวเนี๊ยะ แทบไม่ได้เซ็ตผมเลยมั้ง...ตอนน้องถ่ายก็ด้อมๆ มองๆ ไปที่หน้าโรงแรม เห็นมั้ง ไม่เห็นมั้ง..พอน้องถ่ายเสร็จก็เดินกลับเข้ามา...มิกแบบว่าพูดมากอะ แต่คุยไปยิ้มไปนะ คอดจะน่ารักอะ...น้องพร้าวก็พูดแต่หน้าตาเฉย (ขอโทษนะ น้องดูแมนสุดๆ อะ) ส่วนยุนคำเดียวเหมือนเคย หล่อ....(แต่น้องที่ไปด้วยบอกว่ายุนเดินกะเผลกนิดๆ นะ พอสังเกต อืม..ยุนเดินแบบนั้นจริงๆ แสดงว่ายุนยังไม่ค่อยดีขึ้นนะเนี๊ยะ) พอน้องขึ้นไป เค้าก็ปล่อยให้เข้าโรงแรมนะ แล้วการ์ดก็เตรียมไล่บรรดาแฟนคลับเลย แล้วเจอพนักงานโรงแรมบอกว่าเค้าถ่ายกันเสร็จแล้ว ตอนนี้ไปพักอยู่ ไม่ต้องรอแล้ว และไม่ออกทางด้านหน้าด้วย...เลยไปหาทางออกด้านหลังก็ไม่เห็นเจออะไร...บรรดาน้องๆ ก็หาทางออก จนไปเจอตรงบันไดลานจอดรถ...แล้วรถน้องจอดอยู่ข้างล่างอะ....พอสักพักน้องก็เดินออก ตามลำดับ พร้าว มิก ยุน...ก็ตะโกนเรียกชื่อกัน ....แต่...ตอนที่เรียกชื่อยุนโฮอะดิ...หมียุนเอาตัวเข้าไปในรถแล้วนะ แต่หมีก็ชะงักนิดนึงแล้วค่อยๆ หันหน้ามองขึ้นมาข้างบน ให้หายเหอะ ...หมีทำหน้าเอ๋อได้น่ารักคอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >___< แบบจริงๆ น้องไม่หันขึ้นมาก็นะ แต่น้องก็หันอะ สมกับเป็นลีดเดอร์จริงๆ...พอรถน้องออกก็ลงไปข้างล่าง วิ่งตามรถน้อง จนโดนพี่การ์ดพูดว่าไม่ให้วิ่งตาม เหอๆๆ ผิดไปแล๋ว...จ๋อยเลย...พอออกถนนใหญ่เห็นมือใครไม่รู้โบกมือหยอยๆ เชียว (มารู้ทีหลังว่าเป็นมือมิกอะ) จากนั้นก็ไปโรงแรมเพราะจะไปรอแจจุงกับน้องมิน...แต่ขอโทษไปไม่ทันน้องออกอะ....จากนั้นก็ไปหาที่พัก รอเวลาน้องออกจากพระราม 8 นะ ไปได้ที่ทำงานของน้องคนนึง เลยนั่งดู All กัน ดูไป กินไป หลับไป มีความสุขกันจริงจริ๊ง....พอรู้ว่าน้องออกจากพระราม 8 แล้วรีบบึ่งไปโรงแรมเลย และด้วยความเอ้อระเหยของตัวเองแทนที่มาถึงจะเดินขึ้นไปล็อบบี้ ดันมัวแต่ไปห้องน้ำ ขึ้นมาอีกทีน้องเดินเข้าไปแล้ว (แบบว่ามาถึงเร็วมากเลยอะ)...แล้วตอนนั้นยังไงไม่รู้อะ...ตามๆ น้องไปด้วยความมึนๆ เหนื่อยๆ มารู้อีกทีก็ถึงสถานที่แล้ว น้องจะมากินข้าวที่บุรีธารา (หรือธาราบุรีหว่า) ตรงจตุจักร 2 พระราม 3 ...ตอนมาถึงคนเยอะมากอะ แฟนคลับจองโต๊ะกันตรึมเลย...แล้วน้องก็นั่งริมแม่น้ำอะ บรรยากาศดีจริงๆ ตอนนั้นโต๊ะเต็มหมด ต้องรอคนแคนเซิ่ลสถานเดียว (เห็นแบม จณิสตาด้วยอะ สวย หุ่นดีอะ)...ตอนนั้นน้องในกลุ่มก็มีปัญหานิดหน่อย...แล้ว...เราก็โดนด้วย...ตอนนั้นก็คิดเลยว่า...สิ่งที่ทำมาเนี๊ยะมันผิดใช่มั้ย..ไม่ถูกต้อง? ถือว่าเป็นการเห็นแก่ตัวใช่ปะ...นั่งร้องไห้เลยนะ คิดอะไรไม่ออก พูดไม่ถูกเลย...จนกระทั่งทำใจได้นิดนึง...เลยเดินหามุมที่จะเห็นน้องตอนที่น้องมา...ก็ไปได้มุมแอบตรงที่น้องจะเดินเข้า แล้วก็ตามน้องที่ไม่ได้เข้าไปข้างในมายืนด้วยอีก 2 คน พอน้องมาถึง....แจจุงเลย คนแรกที่เดินลงมา...น่ารัก ออร่าเปล่งประกายไม่แพ้หมีเลยอะ...แถมลงมายืนสักพักก่อนที่จะเดินเข้าร้าน...ตามด้วย..เอ่อ..ลำดับอาจจะผิดนะ.. มิก หมี มิน พร้าว หมีใส่เต็มยศมากเลยอะ...น้องพร้าวก็ใส่โค้ทด้วย ไม่ร้อนเหรอนั้น..เหอๆๆ...จากนั้นก็เดินไปหาน้ำกินข้างนอกโน้นนแล้วก็มานั่งแกร่วเตรียมหาที่ยืนดูน้องตอนออก...สักพักน้องที่นั่งข้างในก็มาดึงให้เข้าไปร่วมหาร เอ้ย เข้าไปข้างใน...ตอนที่นั่งก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ แต่พอสักพัก เห็นหมีเม้าท์ไม่เลิกก็แบบ..เมื่อไหร่จะหยุดพูดซะทีฟระ ส่วนคนอื่นไม่เห็นอะ เห็นแต่หัวทองๆ ของแจจุง...ส่ายไปส่ายมา...แล้วก็เห็นน้องพร้าวตอนที่ลุกขึ้นมาพูดๆ อะไรกับคนบนโต๊ะแหละ ยืนพูดนานมาก...และในตอนนั้นเพลง i will survive น้องที่โต๊ะบอกว่า พร้าวจะออกสเตร็ปหรือเปล่าว ไม่อะ น้องพร้าวยังยืนเม้าท์อยู่ แต่ยังไม่วายพูดอีกว่า สงสัยออกสเตร็ปแค่ช่วงล่าง เหอๆๆๆ..แต่ตอนนั้นแจจุงกับหมีจะลุกไปห้องน้ำอะ เป็นจังหวะดีเลย เพราะน้องต้องเดินผ่านที่โต๊ะ..แจจุงน่ารักอะ ตอนเดินมาก็อมยิ้มนิดๆ พอเดินผ่านน้องที่โต๊ะก็เรียกแจจุง ....แจจุงหันมายิ้มและโบกมือให้ กรี๊ดดดดดด...แต่ขอโทษไม่เห็น เพราะมัวแต่ไปหันมองหมีที่เดินเอาทิชชู่ปิดจมูกอะ คาดว่าจะเลือดกำเดาไหล อันนี้คงเป็นสาหตุที่แจจุงต้องไปห้องน้ำพร้อมหมีมั้ง เหอๆๆๆ......พอน้องเดินออกมาคราวนี้หมีทำหน้าขรึมๆ อะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...อ้อ..มีตอนนึงที่แจจุงจะถ่ายรูปกับสต๊าฟมั้ง...ชีถอดเสื้อตัวนอกออกอะ...แล้วคือ ขาวอะ ขาวมากกกกกก ขาวผ่องเด่นเป็นสง่าจริงๆ...อู้ย อิจฉา.....
สักพักพอน้องกินเสร็จ บรรดาแฟนคลับก็วิ่งกรูกันไปเลยดิ เออ เลยวิ่งมั้ง...ก็ไปยืนอยู่ตรงที่น้องกินนะ น้องๆ ก็จับไม้ จับมือ รับขนม กอด ร่ำลาบรรดาทีมงานทั้งหลาย..เห็นแจจุงเอาขนมที่ได้มาหมุนๆ ควงเล่นด้วยอะ น่ารักอีกแล้ว..ส่วนหมีก็มีโบกมือให้กับแฟนคลับ คนอื่นๆ เหอๆๆ ไม่เห็นว่ะ แต่ตอนที่มิกเดินออกมา หน้าแบบแดงมาก..คงกระดกไปหลายอยู่ เหอๆๆ...พอน้องเดินไปขึ้นรถแล้วก็วิ่งตามไป เห็นมิกโบกมือหยอยๆ และส่งยิ้มหวาน (ทรมานใจตรู) หันไปข้างหลังเห็นแจ โอ้ยย..น่ารักได้อีกงะ...แล้วรถน้องก็ออกไป...แต่ไม่ไปส่งน้องที่สนามบินนะ แบบว่าทั้งเหนื่อย หมดแรง แล้วแม่ก็ให้กลับบ้านด้วย ซึ่งจริงๆ จะกลับวันอาทิตย์อะ แต่แม่ให้กลับก็กลับ..กระเป๋าก็ทิ้งไว้บ้านน้องก่อน เพิ่งไปเอามาเมื่อวันพุธเองอะ...
พอกลับมาถึงบ้านก็นะ อารมณ์ดีใจเจอน้องก็มี...แต่มันก็ปนกับอารมณ์เศร้าใจด้วย..เฮิร์ทนะกับคำพูดคน...
ยอมรับว่าเห็นแก่ตัวอะ อยากเห็นน้อง...แต่เป็นยังไงล่ะ..มีความสุขที่มากับความทุกข์...ไม่รู้ดิ..แต่ก็คิดมากจนมาวันจันทร์อาการเริ่มออก ..เริ่มจุก เวลาหายใจจะเจ็บหน้าอก..ทรมานมาก..ดีว่าวันจันทร์ต้องไปเล่นวอลเลย์ มันเหมือนกับได้ออกกำลังกายนิดหน่อย แต่มาวันอังคารดิ ไม่ไหวแล้วเริ่มปวดมากกว่าเดิม....จนวันพุธได้ลงไปเล่นกีฬาแบบจริงจังเลยทำให้ดีขึ้นล่ะ...ประกอบกับต้องตั้งใจทำงานมากกว่าเดิม เพราะอยู่กับเงิน(ที่ไม่ใช่ของตัวเอง) เลยต้องตั้งใจนิดนึง....ทำให้ลืมๆ ไปได้บ้าง...
แล้วก็ขอบคุณสำหรับความรักของน้องๆ ในบ้านที่มีให้กันนะ...พี่รู้ว่าคำขอโทษคงไม่สามารถทดแทนความผิดนี้ได้ แต่ก็อยากจะขอโทษทุกคนจากกใจจริงๆ...
ตอนนี้ก็คงอยู่ในระหว่างคิดทบทวนบางสิ่งบางอย่างของชีวิตตัวเองอยู่ ...และไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง.....
ปล. เรื่องอาจจะไม่ถูก ไม่เรียงก็ได้นะ ตอนนี้ความจำปลาทองอย่างรุนแรงอะ เหอๆๆๆ....
ปล2. เมื่อวานเริ่มพิมพ์ตอนบ่ายสอง...แต่กว่าจะได้พิมพ์จริงๆ ตอนบ่ายสี่ พิมพ์ไปนิดต้องรีบไปเพราะพี่ที่ทำงานจะพาไปกินข้าวแถวสะพานพระรามแปด โฮๆๆๆๆ...ทำไมต้องเป็นแถวนั้นด้วยอะ ดีนะว่าเป็นฝั่งพระนคร แต่พอไปถึงที่ร้านเพิ่งรู้ว่ามันอยู่ตรงข้ามกับโรงเหล้าเก่าเลย ตอนแรกไม่รู้หรอก ถ้าพี่ไม่สะกิดแล้วถามว่าอันนั้นรูปปั้นหรืออนุสาวรีย์อะไร หันไปมอง อ้อ...สวนสาธารณะที่อยู่ติดกันนี่เอง หันไปมองอีกที คิดถึงน้องอะ......แล้วร้านที่ไปกินชื่อ กินลมชมสะพาน เหมาะกับการให้น้องมานั่งกินลมจริงๆ บรรยากาศโอเคเลย อาหารก็พอใช้ได้ (บางอย่าง) ราคาก็ไม่แพงมาก....ว่าแล้วก็คิดถึงน้องกันต่อไป T^T
ด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกติ บวกกับงานที่ต้องอยู่กับเงิน (ที่ไม่ใช่ของตัวเอง) และกลับบ้านก็ขี้เกียจ เหอๆๆๆ
เร็วเหมือนกันนะ...น้องไปอาทิตย์นึงล่ะ..เวลาไม่คอยใครจริงๆ เลยอะ....น้องมาก็มีความสุขแต่ก็มีความทุกข์ติดตัวมาเหมือนกัน แต่ก็ไม่ใช่ความผิดใครหรอก...ความผิดของตัวเองแหละ....
(งะ..ตอนพิมพ์ก็ได้บรรยากาศดีจริงๆ หวยออกพอดี เหอๆๆๆ)
เริ่มยังไงก่อนดีอะ...เพราะเริ่มลืมๆ แล้วงะ (ความจำสั้นจริงๆ ตรู)
ตั้งแต่น้องมาล่ะกัน...ตั้งแต่ที่ได้ข่าวว่าน้องจะมาวันที่ 7 เริ่มคิดเลยว่าจะออกจากบ้านยังไงดี เพราะต้องโก6 แม่ด้วยอะ
(ลูกเลวจริงๆ)
วันที่ 7 พ.ย. น้องมาไฟล์ 5 ทุ่มกว่าๆ วันนั้นก็ทำงานปกติพอเลิกงานก็กลับบ้านก่อน แล้วอาบน้ำแต่งตัวออกจากบ้านและบอกแม่จะกินเลี้ยงงานน้องรับปริญญา (น้องเค้ารับจริงๆ นะ แต่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอ๊ง)...รอน้องมารับจากบ้าน...เสร็จแล้วก็ไปรอเวลาที่บ้านน้องอีกคนก่อน ระหว่างนั้นก็ดูคลิปไปเรื่อยเปื่อยแล้วก็เขียนข้อความใส่กล่องของขวัญที่จะให้แจจุงและฝากให้น้องอีกคนไปนะ (คือเพิ่งรู้ว่าน้องเค้าโชคดีได้เข้าไปช่วยงานในสตูด้วยอะ อิดสุดๆ)...พอสักเที่ยงคืน (มั้ง) ก็ย้ายตัวเองไปที่ดุสิตก่อน เพราะยังไงน้องก็รถรับข้างในอยู่แล้ว ระหว่างนั้นก็รอข่าวจากพี่คนนึงที่บินไปเกาหลีเพื่อจะกลับมาพร้อมน้อง (สุดยอด ทุ่มทุนมาก) พอเครื่องแลนดิ้งปุ๊ป พี่เค้าก็ส่งข่าวมาเลย..เราก็รอด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ จะได้เจอน้องแล้ววุ้ยยยยยยย...รอสักพัก ทำไมมันนานจังเลยฟระ ...ทั้งๆ ที่ผ่านไปแค่ 15 นาที แต่เหมือนเป็นชั่วโมงเลยงะ แล้วในช่วงระหว่างนั้นโดนแม่โทรมาตามตัว บอกว่ายังไม่ออก แม่เลยถามว่าจะค้างไหม..เออ ค้างก็ได้ว่ะ แล้วแม่ก็ด่าอีกว่าทำไมไม่บอกก่อนว่าจะค้าง เค้าจะได้ไม่ต้องห่วง เง่อ..ขอโต๊ดก๊าบ...T___T...(แต่ตอนวางโทรศัพท์ หันไปถามน้องว่า แม่ลืมหรือเปล่าว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงานนะ เหอๆๆ) .....พอได้เวลาที่รถน้องมา...ก็รีบวิ่งไปข้างประตูทางเข้า และหาที่ยืนสูงๆ (อนาจใจเกิดมาเตี้ย เฮ้อ)...ประตูเปิดปุ๊ป...กรี๊ดดดดดดดดดดด แจจุงงงงงงงงงงง....ออกมาคนแรกเลยอะ...แต่....ไม่เห็นหน้าน้องงะ...น้องใส่ฮู้ดแล้วก็ใส่หน้ากาก เพราะรู้สึกว่าน้องจะไม่สบาย ...ตอนเห็นความคิดแรกวูบเลย ทำไมแจจุงตัวเล็กแบบนี้อะ คือเล็กมากๆ เลย...จากนั้นก็เป็นมิกกี้ ขอโทษนะ มองไม่ทัน เพราะมัวแต่ห่วงแจจุงงะ >___< ...แล้วก็ทิ้งช่วงไปนิดนึง...คนที่ลงต่อมา... อ๊ากกก..ยุนโฮฮฮฮฮฮฮฮฮ แบบว่าออร่ามาแต่ไกลเลยอะ เสื้อขาว หมวกขาว ผิวขาวเปล่งประกายมาก แถมตอนจะถึงประตูก็มีโบกมือให้ด้วย โฮกกกก หล่อวุ้ยยยยยยย ..คนต่อมาเป็นน้องมิน...เหอๆๆ ไม่ไหวว่ะ ...น้องมินยิ้มแบบเขินๆ อายๆ น่ารักคอดดดดดดดด ตูเย็นติโน่เอาใจไปเลยน้อง...สุดท้ายคือน้องพร้าว..น้องมาแบบหน้าเฉยๆ อะ คิดว่าคงจะเหนื่อยนะ...แต่น้องก็ยังหน้าตาดีอยู่ เหอๆๆๆๆ.....พอน้องเข้าโรงแรมก็ย้ายตัวเองไปนอนค้างบ้านนอนก่อน เพราะพรุ่งนี้น้องไปถ่ายรูปที่สตูอะ...และกว่าจะได้นอนก็ประมาณตีสาม หรือตีสี่แหละ แล้วก็ตัดสินใจไม่ไปทำงานล่ะ..
วันที่ 8 พ.ย. ตื่นมากี่โมงไม่รู้ ..น่าจะประมาณตีห้าครึ่ง ได้มั้ง เพราะต้องไปดักรอน้องที่โรงแรมก่อน...ไปถึงโรงแรมก็มีคนมาบ้างนะ ก็รอคนอื่นๆ มากัน...กว่าน้องจะออกก็ประมาณแปดโมงได้มั้ง...ก็เป็นแจจุงก่อน (แล้วตรูก็ยังไม่เห็นหน้าน้อง เพราะน้องยังใส่หน้ากากอยู่) ตามด้วยมิกกี้ ใส่เสื้อสีชมพู-ดำ ลายขวาง (ถ้าจำไม่ผิด) แล้วก็...อืม...อ้อ...น้องมิน (มั้ง ไม่ค่อยแน่ใจแล้วอะ)...น้องก็ยังยิ้มน้อยๆ เหมือนเดิม น้องพร้าว...สุดท้ายเป็นยุนโฮ...เหอๆๆ น้องใส่เสื้อสีขาวตัวเดิมงะ >_< เมื่อน้องออกก็นั่งแท็กซี่ตามน้องไปสตูแถวเหม่งจ๋าย ...สตูอะไรฟระ จำชือไม่ได้ล่ะ รู้แต่ว่ามีหลายสตูมาก...พอไปถึงสตูที่น้องถ่ายก็เดินด้อมๆ มองๆ อยู่ข้างๆ รั้วแหละ...แต่ก็ไม่เห็นอะไรเพราะมันปิดหมดงะ...เลยคิดว่าไปหาอะไรกินกันก่อน...แต่ตอนที่นังแท็กซี่ พี่ที่ยังอยู่แถวนั้นบอกว่ามิกกี้เดินออกมาเรียกเรตติ้ง ...มิกออกมาคุยโทรศัพท์อะ...พี่เค้าให้รีบกลับไปสตู...แต่น้องๆ ก็ลังเลใจกันอยู่ว่าจะเอายังไง สุดท้ายก็ไม่กลับนะ เพราะว่าจะไปนอนบ้านน้องคนนึงเพื่อเอาแรงกันอะ แบบหมดแรงกับเมื่อคืนมาก..พอไปถึงบ้านน้องก็แยกย้ายกันนอน ไอเราก็เล่นเน็ตบ้าง หาหนังสืออ่าน ไม่ยอมนอนซะที แล้วจังหวะว่าน้องเจ้าของบ้านจะต้องไปทำธุระแถวเยาวราช ก็เลยไปเป็นเพื่อนน้อง เพราะกะจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วจะขนเสื้อผ้าหนีออกจากบ้าน และจะเอาน้องไปเป็นข้ออ้างขอค้างข้างนอกด้วย.......พอเสร็จจากเอาของแล้วก็ไปธุระต่อที่อนุสาวรีย์แล้วก็กลับบ้านน้อง ...จากนั้นก็นอนงีบเอาแรงไปหน่อยนึงได้ สักพักน้องก็ปลุกให้เตรียมตัวออกได้แล้ว...เออ...แล้วตรูออกไปไหนฟระ..จำไม่ได้แล้วอะ...แต่รู้มาว่าน้องต้องออกไปกินข้าวหลังจากเสร็จงานแน่ๆ....ที่ไหนล่ะ...เหอๆๆ...ไม่รู้โว้ยยยยย...จนมารู้สุดท้ายว่าน้องไปนวด...แล้วก็ด้วยอะไรไม่รู้วุ่นวาย..น้องนวดที่เอกมัย แต่เราดันไปอยู่สาทรซะงั้น แบบว่า...มันมีหลายสาขา...พอจะไปที่เอกมัยก็ไม่ทันล่ะ เพราะคนไปรอเยอะมาก...เลยต้องกลับมารอที่โรงแรมเหมือนเคย....กว่าน้องจะกลับมาก็ดึกพอสมควรอะ แล้วก็จำไม่ได้อีกว่าตอนน้องลงรถเป็นยังไง แง้ๆๆๆๆ ใครมาช่วยกู้ความจำเค้าหน่อยดิ.....
วันที่ 9 พ.ย. วันนี้เป็นวันที่ดวงดีสุดๆ เลย...ตั้งแต่ไปรอน้องที่โรงแรมแล้ว...อุตสาห์หาที่ยืนที่จะมองน้องได้แล้ว แต่พอน้องออกมา แล้วดันเป็นต่อที่แจจุงเดิน เจือกก้าวขาผิดไปลงร่องรถเข็นที่ยืนอยู่ ทำให้ล้มไปนั่งกระแทกพื้นแบบว่า เหอๆๆ เจ็บอะ แถมไอคุณน้องที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ช่วยดีนะ ตะโกนบอกพี่ลุกๆๆๆ แจจุงมาแล้ว แต่ไม่ช่วยดึงตรูขึ้น ขอบใจว่ะ...สุดท้ายก็ได้แต่มิกกี้งะ...แล้วก็ตามน้องไปอีก..ไปที่ไหน...เค้าบอกว่าน้องไปถ่ายที่โรงเหล้า ตรงสะพานพระราม 8 เป็นที่ๆ เคยถ่ายโฆษณาตอนเอฟมา (นี่..กะจะไม่เปลี่ยนโลเกชั่นเลยชิมิ)..ไปถึงก็เห็น....กำแพงสังกะสีล้อมรอบเต็มไปหมด ...ก็พยายามไปส่องๆ ตามรู เออ...เห็นนะ เห็นรถเต็มไปหมดเลย...ส่องไปส่องมาก็เลิกส่อง..ไปหาข้าวกินแถวๆ นั้นก่อน จากนั้นก็ไปนั่งร้านกาแฟ คุยกันไปซะพักก็เริ่มหลับกันเฉยเลย...แล้วก็มีสายโทรมาบอกว่าน้องออกมาถ่ายแล้ว ...เลยเดินออกไปกับน้อง 2 คนลองกลับไปแถวๆ นั้นดู ก็เดินไปขึ้นสะพานส่องๆ แต่ก็มองไม่เห็นนะ (สายตาก็สั้นอยู่แล้ว แถมเจอแดดอีก สู้ไม่ไหวจริงๆ) เลยลองด้อมๆ แถวโรงเรียนอนุบาลที่อยู่ตรงข้างโรงงาน...ตอนแรกน้องจะปีนต้นไม้ด้วยซ้ำ แต่ว่า เฮ้ย..อย่าดีกว่า กลัวจะตกลงมา เป็นอะไรไม่คุ้มนะเฟร้ย....น้องเค้าเลยลองปีนตู้อะไรซะอย่างแถวนั้น เค้าก็บอกพอมองเห็นนะ ไอเราก้จะปีนตู้โทรศัพท์ แต่ก็งะ สูงไป เลยไปปีนตู้ที่เป็นตู้ไฟอะไรซะอย่างนะ ปีนไปก็เสียวจะโดนไฟดูดจริงๆ พอปีนไปแล้ว อ่า..ทำเลพอไหว แต่ก็โดนคนในโรงเรียน (ไม่รู้ว่าเป็นอจ.หรือเปล่า) บอกไม่ให้ปีน และมารู้ทีหลังว่าตรงกำแพงรั้วโรงเรียนมีสายสิญจ์ด้วย (ขอโทษด้วยค่า ไม่เห็นจริงๆ) แล้วพี่คนที่ขายน้ำอยู่แถวนั้นเสนอไอเดียว่าให้ไปเช่าโต๊ะมาตัวนึง แล้วก็ปีนขึ้นเก้าอี้ไปอีกที รับรองเห็น...เออ...ไอเดียดี...เลยจัดการหาเจ้าของโต๊ะเป็นคุณป้า แล้วก็ขอเช่าโต๊ะมาซะเลย อืม...เห็นนะ แต่ด้วยความสูง (ที่มีน้อยนิด) กับสายตา (ที่เจือกสั้น) ทำให้มองไม่ค่อยเห็นอะ ต้องอาศัยกล้องวีดีโอซูมเข้าไปดู แต่ก็ไม่ค่อยชัดอยู่ดี แถมตอนลงจากโต๊ะซุ่มซ่ามขาไปบาดถูกฝาขวดน้ำอัดลมที่เค้าตอกติดกับโต๊ะ ได้เลือดเลยอะ เหอๆๆ....และในระหว่างนั้นก็มีฟีโน่(ฉ่อย -ยืมคำพูดแคทมาหน่อย) ขับมาและคอยตอกตะปูสังกะที่มันเปิดๆ อ้าๆ อยู่ แม้กระทั่งรูกระติ๊ดนึงมันยังตอกปิดเลย ตอนนั้นแทบอยากจะหาไขควง หรืออะไรที่มันงัดสังกะสีได้มางัดออกให้หมดจริงๆ หมั่นไส้...แถมมีการมาชี้หน้าน้องที่เค้ายืนอยู่บนตู้และบอกว่า ระวังจะออกทีวีนะ เออ..ออกให้น้องเห็นก็ยอม ชริ ชริ....แล้วก็เดินกลับไปที่ร้านกาแฟ นั่งเม้าท์กันต่อ (สรุปนี่มาตามน้องหรือมาเพื่อคุยว่ะ) แล้วก็รอช่วงที่น้องออกเพื่อจะตามน้องต่อ....แล้วน้องไปไหนอะ...อ้อ..เอ็มเคโกล์ด..เหอๆๆ ทำไมต้องเป็นที่นี่อะ....เค้าไม่ถูกกับหม้อทองงงงงงง....ก็เนียนๆ ไปกินกับน้อง (เหรอ?)...แต่พูดตรงๆ ว่าไม่ค่อยเห็นอะ....เห็นแบบแว๊บๆ มากกว่า ..เพราะในร้านคนเยอะ แฟนคลับแมร่งเยอะคอดดดดด...มาได้แค่ตอนที่แจจุงไปห้องน้ำแหละ...แล้วแบบว่า ชียิ้ม...ยิ้มเจ้าเล่ห์มากกกกกก...น่ารักอิ๊บบบบบบบบ....แถมตอนออกจากห้องน้ำเก๋มากใส่ฮู้ดอีกตะหาก...(เพื่อ???) แต่ก็ยังยิ้มแบบเดิมอยู่...ส่วนคนอื่นอาศัยจังหวะการ์ดไม่บัง แฟนคลับไม่ยืนมุง ถึงจะเห็นนะ..รู้แต่ว่า ตอนที่น้องมาถึงปุ๊ป น้องมินก็จ้วงก้มหน้าก้มตากิน ส่วนหมียุนเหรอ..เม้าท์ไปกินไป....เออ....สมกับมีไฝที่ปากจริงๆ...แล้วตอนสุดท้ายที่น้องได้ของขวัญ ตอนนั้นก็ไม่นั่งแล้วลุกมาดูเลย และรอตอนน้องเดินออก เสร็จแล้วก็สปีด 4คูณ 100 เมตรไปโรงแรมดุสิตเพื่อดักรอน้อง...(คือตอนนั้นถ้ามีใครมาจับเวลา รับรองได้ว่าสาวๆ ทำลายสถิติกันเป็นแถวแน่นอน 5555) พอมาถึงโรงแรมก็หลงกับน้องคนอื่นแล้วอะ แต่ก็รีบหาที่ปีน (อีกแล้ว) ที่เดิม ตรงแท่นข้างๆ ประตู แป็ปเดียวรถน้องก็มา (เร็วมาก) ตอนลงรถทุกคนแบบว่า ยิ้มแย้มแจ่มใสกันมา ถือของขวัญที่ได้จากร้านหม้อทองโบกบายทักทายแฟนๆ ตลอด...ขนาดน้องพร้าวยังมียิ้มๆ ให้อีก (หรือยิ้มไปก่อนหน้านี้แล้วตรูไม่เห็นหว่า) ดีใจที่เห็นน้องแฮปปี้อะ....จากนั้นหันไปเจอสาวๆ โอ้ยยยกรี๊ดดดด ดีใจโว้ยยยยยย...คุณนายเนี๊ยะได้สบสายตากับน้องมิน นุ้ยได้แต๊ะอั๋งน้องพร้าว อิอิ...
แต่....ยังไม่เลิก...น้องยังออกอีกอะ...ออกไปไหนกันอะ......สรุปคือน้องออกไปนวดอีกแล้ว...อะไรจะขยันอยากนวดขนาดนั้นอะ...ก็ไปตามๆ น้องอีก....พอไปถึงน้องเข้าไปแล้ว ตอนแรกกะว่าจะไปนวดบ้าง แต่คนจองคิวเยอะมาก แล้วมีน้อง 3 คนที่ได้เข้าไปแล้ว เลยไม่นวดอะ นั่งรอสักพักนึงก็ออกไปหาทางที่น้องจะออก...ไปเจอรถตู้น้องอยู่ข้างหลังนะ เลยไปยืนรอกันตรงนั้นแหละ...พอถึงเวลาที่น้องถึงรถ เห็นแต่หัวน้องนะ แล้วพอนับๆ แล้ว ทำไมมีแค่ 4 คนหว่า...หันไปถามคนอื่นๆ ก็นับได้ 4 ...คนที่ไม่อยู่คือแจจุง...แล้วตอนที่รถน้องออกจากซอย..มันก็ติดนิดๆ ไอเราก็เดินๆ กิ่งวิ่งตามรถน้อง แล้วก็บายๆ ให้ ไม่รู้น้องจะเห็นหรือเปล่า พอออกมาถนนใหญ่กับพี่อีกคนก็เดินๆ ตามรถน้องต่อ เพราะเป็นช่วงที่รถตู้คันอื่นชะลอจะให้รถน้องนำไปก่อน มันก็เลยติดๆ อยู่ตรงนั้นแหละ เลยได้บายๆ น้องอีกรอบ จากนั้นก็ขึ้นแท็กซี่ไปโรงแรม แต่ไม่ทันน้องเข้าโรงแรมไปแล้ว...แล้วก็กะว่าจะกลับบ้านดันมีข่าวมาว่า คู่โซลเมทแอบไปเที่ยวซะงั้น...และแบบว่า น้องที่เฝ้าโรงแรมดันไม่เห็นมิกเดินเข้าไป เลยทำให้ทุกคนคิดว่า 2 คนนั้นน่าจะออกไปเที่ยวต่อ เหอๆๆๆ....แต่ก็ได้ยินอีกคนบอกว่า มีคนเห็นมิกเดินเข้าไปนะ...เอายังไงดีหว่า...เลยโทรให้น้องที่อยู่แถวๆ ผับที่คาดว่าน้องน่าจะไป ลองส่องๆ หารถตู้ หาการ์ด หาน้อง แต่ก็ไม่มี สุดท้ายก็คิดว่าจะกลับบ้านแล้วนะ น้องๆ ที่ไปดันจะไป RCA ดูเพราะเผื่อเจอน้อง...ไปถึงบรรดาน้องๆ ก็ลองเข้าไปข้างในผับดู ก็ไม่เจอนะ ไม่มีอะไร มีใครเที่ยวทั้งสิ้น....เลยให้น้องถามจากผู้รู้...ก็ได้คำตอบว่า น้องไปนอนแล้ว เหอๆๆ...ใครมันปล่อยข่าวว่ะ....(สาบานได้ว่า ถ้าไม่นับงานซูจู เป็นครั้งแรกที่มาเหยียบ RCA ตอนดึก จริงๆ นะ...เพิ่งรู้ว่าบรรยากาศมันเป็นแบนี้นี่เอง เหอๆๆ) ....จากนั้นก็แยกย้ายกันกลับไปบ้านใครบ้านมัน
วันที่ 10 พ.ย. วันสุดท้ายของการถ่ายโฆษณา...วันนี้ทุกคนตื่นกันไม่ไหวอะ...ตั้งนาฬิกาปลุกแล้วนะ แต่ไม่ตื่นกัน..มาตื่นตอนที่แคทโทรมาบอกว่าน้องออกแล้ว และตอนนั้นก็งัวเงีย ไม่รู้เรื่องว่าน้องไปไหน จนกระทั่งน้องมาปลุกแล้วบอกว่าตอนนี้อยู่อิมพีเรียล ควีน ปาร์ค แถมตอนนี้การ์ดไม่ให้เข้าโรงแรมแล้ว...ป้าดดดด กระเด้งลุกจากที่นอนวิ่งไปอาบน้ำแทบไม่ทัน รีบแต่งตัวออกจากบ้านไปโรงแรมทันที...ตอนนั่งในรถก็วางแผนจะเข้าโรงแรม น้องก็บอกให้แยกๆ กันไป เพราะจะได้ดูไม่เหมือนแฟนคลับ..พอถึงหน้าโรงแรมก็ลงรถ เดินเนียนเข้าไปเลย..การ์ดก็ถามว่ามาทำอะไร ตอบไปดิว่ามาหาเพื่อน แล้วน้องที่มาด้วยบอกว่ามาหาเพื่อนปรึกษางาน พร้อมทั้งหยิบเอกสารงานออกมา (ซึ่งพอดีน้องเค้าพกมาด้วย เหอๆๆ) แถมน้องเค้าทำหน้ามึนๆ เฉยๆ (เพราะว่านอนไม่พอ แถมพอรู้ว่าไม่มีน้องมินเลยยิ่งมึนไปกันใหญ่) การ์ดก็เลยให้เข้ามา พอเดินเข้าไปโรงแรมก็หาที่นั่ง..สักพักยุน มิก พร้าว ก็เดินออกมาเพื่อจะถ่ายข้างหน้าโรงแรม เหอๆๆ ไม่มีแจจุงงะ T^T.....ยุนหล่ออะ ผมเนี๊ยะมาก ในขณะที่มิกกับพร้าวเนี๊ยะ แทบไม่ได้เซ็ตผมเลยมั้ง...ตอนน้องถ่ายก็ด้อมๆ มองๆ ไปที่หน้าโรงแรม เห็นมั้ง ไม่เห็นมั้ง..พอน้องถ่ายเสร็จก็เดินกลับเข้ามา...มิกแบบว่าพูดมากอะ แต่คุยไปยิ้มไปนะ คอดจะน่ารักอะ...น้องพร้าวก็พูดแต่หน้าตาเฉย (ขอโทษนะ น้องดูแมนสุดๆ อะ) ส่วนยุนคำเดียวเหมือนเคย หล่อ....(แต่น้องที่ไปด้วยบอกว่ายุนเดินกะเผลกนิดๆ นะ พอสังเกต อืม..ยุนเดินแบบนั้นจริงๆ แสดงว่ายุนยังไม่ค่อยดีขึ้นนะเนี๊ยะ) พอน้องขึ้นไป เค้าก็ปล่อยให้เข้าโรงแรมนะ แล้วการ์ดก็เตรียมไล่บรรดาแฟนคลับเลย แล้วเจอพนักงานโรงแรมบอกว่าเค้าถ่ายกันเสร็จแล้ว ตอนนี้ไปพักอยู่ ไม่ต้องรอแล้ว และไม่ออกทางด้านหน้าด้วย...เลยไปหาทางออกด้านหลังก็ไม่เห็นเจออะไร...บรรดาน้องๆ ก็หาทางออก จนไปเจอตรงบันไดลานจอดรถ...แล้วรถน้องจอดอยู่ข้างล่างอะ....พอสักพักน้องก็เดินออก ตามลำดับ พร้าว มิก ยุน...ก็ตะโกนเรียกชื่อกัน ....แต่...ตอนที่เรียกชื่อยุนโฮอะดิ...หมียุนเอาตัวเข้าไปในรถแล้วนะ แต่หมีก็ชะงักนิดนึงแล้วค่อยๆ หันหน้ามองขึ้นมาข้างบน ให้หายเหอะ ...หมีทำหน้าเอ๋อได้น่ารักคอดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >___< แบบจริงๆ น้องไม่หันขึ้นมาก็นะ แต่น้องก็หันอะ สมกับเป็นลีดเดอร์จริงๆ...พอรถน้องออกก็ลงไปข้างล่าง วิ่งตามรถน้อง จนโดนพี่การ์ดพูดว่าไม่ให้วิ่งตาม เหอๆๆ ผิดไปแล๋ว...จ๋อยเลย...พอออกถนนใหญ่เห็นมือใครไม่รู้โบกมือหยอยๆ เชียว (มารู้ทีหลังว่าเป็นมือมิกอะ) จากนั้นก็ไปโรงแรมเพราะจะไปรอแจจุงกับน้องมิน...แต่ขอโทษไปไม่ทันน้องออกอะ....จากนั้นก็ไปหาที่พัก รอเวลาน้องออกจากพระราม 8 นะ ไปได้ที่ทำงานของน้องคนนึง เลยนั่งดู All กัน ดูไป กินไป หลับไป มีความสุขกันจริงจริ๊ง....พอรู้ว่าน้องออกจากพระราม 8 แล้วรีบบึ่งไปโรงแรมเลย และด้วยความเอ้อระเหยของตัวเองแทนที่มาถึงจะเดินขึ้นไปล็อบบี้ ดันมัวแต่ไปห้องน้ำ ขึ้นมาอีกทีน้องเดินเข้าไปแล้ว (แบบว่ามาถึงเร็วมากเลยอะ)...แล้วตอนนั้นยังไงไม่รู้อะ...ตามๆ น้องไปด้วยความมึนๆ เหนื่อยๆ มารู้อีกทีก็ถึงสถานที่แล้ว น้องจะมากินข้าวที่บุรีธารา (หรือธาราบุรีหว่า) ตรงจตุจักร 2 พระราม 3 ...ตอนมาถึงคนเยอะมากอะ แฟนคลับจองโต๊ะกันตรึมเลย...แล้วน้องก็นั่งริมแม่น้ำอะ บรรยากาศดีจริงๆ ตอนนั้นโต๊ะเต็มหมด ต้องรอคนแคนเซิ่ลสถานเดียว (เห็นแบม จณิสตาด้วยอะ สวย หุ่นดีอะ)...ตอนนั้นน้องในกลุ่มก็มีปัญหานิดหน่อย...แล้ว...เราก็โดนด้วย...ตอนนั้นก็คิดเลยว่า...สิ่งที่ทำมาเนี๊ยะมันผิดใช่มั้ย..ไม่ถูกต้อง? ถือว่าเป็นการเห็นแก่ตัวใช่ปะ...นั่งร้องไห้เลยนะ คิดอะไรไม่ออก พูดไม่ถูกเลย...จนกระทั่งทำใจได้นิดนึง...เลยเดินหามุมที่จะเห็นน้องตอนที่น้องมา...ก็ไปได้มุมแอบตรงที่น้องจะเดินเข้า แล้วก็ตามน้องที่ไม่ได้เข้าไปข้างในมายืนด้วยอีก 2 คน พอน้องมาถึง....แจจุงเลย คนแรกที่เดินลงมา...น่ารัก ออร่าเปล่งประกายไม่แพ้หมีเลยอะ...แถมลงมายืนสักพักก่อนที่จะเดินเข้าร้าน...ตามด้วย..เอ่อ..ลำดับอาจจะผิดนะ.. มิก หมี มิน พร้าว หมีใส่เต็มยศมากเลยอะ...น้องพร้าวก็ใส่โค้ทด้วย ไม่ร้อนเหรอนั้น..เหอๆๆ...จากนั้นก็เดินไปหาน้ำกินข้างนอกโน้นนแล้วก็มานั่งแกร่วเตรียมหาที่ยืนดูน้องตอนออก...สักพักน้องที่นั่งข้างในก็มาดึงให้เข้าไปร่วมหาร เอ้ย เข้าไปข้างใน...ตอนที่นั่งก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ แต่พอสักพัก เห็นหมีเม้าท์ไม่เลิกก็แบบ..เมื่อไหร่จะหยุดพูดซะทีฟระ ส่วนคนอื่นไม่เห็นอะ เห็นแต่หัวทองๆ ของแจจุง...ส่ายไปส่ายมา...แล้วก็เห็นน้องพร้าวตอนที่ลุกขึ้นมาพูดๆ อะไรกับคนบนโต๊ะแหละ ยืนพูดนานมาก...และในตอนนั้นเพลง i will survive น้องที่โต๊ะบอกว่า พร้าวจะออกสเตร็ปหรือเปล่าว ไม่อะ น้องพร้าวยังยืนเม้าท์อยู่ แต่ยังไม่วายพูดอีกว่า สงสัยออกสเตร็ปแค่ช่วงล่าง เหอๆๆๆ..แต่ตอนนั้นแจจุงกับหมีจะลุกไปห้องน้ำอะ เป็นจังหวะดีเลย เพราะน้องต้องเดินผ่านที่โต๊ะ..แจจุงน่ารักอะ ตอนเดินมาก็อมยิ้มนิดๆ พอเดินผ่านน้องที่โต๊ะก็เรียกแจจุง ....แจจุงหันมายิ้มและโบกมือให้ กรี๊ดดดดดด...แต่ขอโทษไม่เห็น เพราะมัวแต่ไปหันมองหมีที่เดินเอาทิชชู่ปิดจมูกอะ คาดว่าจะเลือดกำเดาไหล อันนี้คงเป็นสาหตุที่แจจุงต้องไปห้องน้ำพร้อมหมีมั้ง เหอๆๆๆ......พอน้องเดินออกมาคราวนี้หมีทำหน้าขรึมๆ อะ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...อ้อ..มีตอนนึงที่แจจุงจะถ่ายรูปกับสต๊าฟมั้ง...ชีถอดเสื้อตัวนอกออกอะ...แล้วคือ ขาวอะ ขาวมากกกกกก ขาวผ่องเด่นเป็นสง่าจริงๆ...อู้ย อิจฉา.....
สักพักพอน้องกินเสร็จ บรรดาแฟนคลับก็วิ่งกรูกันไปเลยดิ เออ เลยวิ่งมั้ง...ก็ไปยืนอยู่ตรงที่น้องกินนะ น้องๆ ก็จับไม้ จับมือ รับขนม กอด ร่ำลาบรรดาทีมงานทั้งหลาย..เห็นแจจุงเอาขนมที่ได้มาหมุนๆ ควงเล่นด้วยอะ น่ารักอีกแล้ว..ส่วนหมีก็มีโบกมือให้กับแฟนคลับ คนอื่นๆ เหอๆๆ ไม่เห็นว่ะ แต่ตอนที่มิกเดินออกมา หน้าแบบแดงมาก..คงกระดกไปหลายอยู่ เหอๆๆ...พอน้องเดินไปขึ้นรถแล้วก็วิ่งตามไป เห็นมิกโบกมือหยอยๆ และส่งยิ้มหวาน (ทรมานใจตรู) หันไปข้างหลังเห็นแจ โอ้ยย..น่ารักได้อีกงะ...แล้วรถน้องก็ออกไป...แต่ไม่ไปส่งน้องที่สนามบินนะ แบบว่าทั้งเหนื่อย หมดแรง แล้วแม่ก็ให้กลับบ้านด้วย ซึ่งจริงๆ จะกลับวันอาทิตย์อะ แต่แม่ให้กลับก็กลับ..กระเป๋าก็ทิ้งไว้บ้านน้องก่อน เพิ่งไปเอามาเมื่อวันพุธเองอะ...
พอกลับมาถึงบ้านก็นะ อารมณ์ดีใจเจอน้องก็มี...แต่มันก็ปนกับอารมณ์เศร้าใจด้วย..เฮิร์ทนะกับคำพูดคน...
ยอมรับว่าเห็นแก่ตัวอะ อยากเห็นน้อง...แต่เป็นยังไงล่ะ..มีความสุขที่มากับความทุกข์...ไม่รู้ดิ..แต่ก็คิดมากจนมาวันจันทร์อาการเริ่มออก ..เริ่มจุก เวลาหายใจจะเจ็บหน้าอก..ทรมานมาก..ดีว่าวันจันทร์ต้องไปเล่นวอลเลย์ มันเหมือนกับได้ออกกำลังกายนิดหน่อย แต่มาวันอังคารดิ ไม่ไหวแล้วเริ่มปวดมากกว่าเดิม....จนวันพุธได้ลงไปเล่นกีฬาแบบจริงจังเลยทำให้ดีขึ้นล่ะ...ประกอบกับต้องตั้งใจทำงานมากกว่าเดิม เพราะอยู่กับเงิน(ที่ไม่ใช่ของตัวเอง) เลยต้องตั้งใจนิดนึง....ทำให้ลืมๆ ไปได้บ้าง...
แล้วก็ขอบคุณสำหรับความรักของน้องๆ ในบ้านที่มีให้กันนะ...พี่รู้ว่าคำขอโทษคงไม่สามารถทดแทนความผิดนี้ได้ แต่ก็อยากจะขอโทษทุกคนจากกใจจริงๆ...
ตอนนี้ก็คงอยู่ในระหว่างคิดทบทวนบางสิ่งบางอย่างของชีวิตตัวเองอยู่ ...และไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นยังไง.....
ปล. เรื่องอาจจะไม่ถูก ไม่เรียงก็ได้นะ ตอนนี้ความจำปลาทองอย่างรุนแรงอะ เหอๆๆๆ....
ปล2. เมื่อวานเริ่มพิมพ์ตอนบ่ายสอง...แต่กว่าจะได้พิมพ์จริงๆ ตอนบ่ายสี่ พิมพ์ไปนิดต้องรีบไปเพราะพี่ที่ทำงานจะพาไปกินข้าวแถวสะพานพระรามแปด โฮๆๆๆๆ...ทำไมต้องเป็นแถวนั้นด้วยอะ ดีนะว่าเป็นฝั่งพระนคร แต่พอไปถึงที่ร้านเพิ่งรู้ว่ามันอยู่ตรงข้ามกับโรงเหล้าเก่าเลย ตอนแรกไม่รู้หรอก ถ้าพี่ไม่สะกิดแล้วถามว่าอันนั้นรูปปั้นหรืออนุสาวรีย์อะไร หันไปมอง อ้อ...สวนสาธารณะที่อยู่ติดกันนี่เอง หันไปมองอีกที คิดถึงน้องอะ......แล้วร้านที่ไปกินชื่อ กินลมชมสะพาน เหมาะกับการให้น้องมานั่งกินลมจริงๆ บรรยากาศโอเคเลย อาหารก็พอใช้ได้ (บางอย่าง) ราคาก็ไม่แพงมาก....ว่าแล้วก็คิดถึงน้องกันต่อไป T^T
เรื่องบางเรื่องก็ลืมๆมันไปเถอะ คิดมากเดี๋ยวแก่ไว ลูกสาวจะตกใจตอนมาเจอเดือนธันวานะ
ต้องขอบคุณพี่หนมมากๆเลยที่คอยส่งข่าวให้ตลอด ไม่งั้นพวกเราคงหัวหมุน หลงทางไปไกลแน่ๆเลย
we are still friend now and forever cause we have an important mission to support and reach our belove TVXQ na ja